ไม่คิดเลยว่าฉินเฉาจะแกล้งหมดสติ! ถ้าอย่างนั้น ไม่ใช่ว่าคำสารภาพของตัวเองถูกเขาได้ยินหมดแล้วหรอกเหรอ….เจ้านี่ ทำไมถึงได้น่ารังเกียจอย่างนี้…..สวรรค์ แล้วเธอจะมีชีวิตต่อยังไง….หลังจากนี้จะมีหน้าไปพบใครได้“คือ ฉันไม่รู้จริงๆ …” ฉินเฉาเห็นหลัวชิงหลินยืนหน้าแดงอยู่ที่นั่นก็ถูจมูกตัวเอง พร้อมกับหัวเราะแหะๆ ออกมา “คือฉันไม่รู้….ฉันไม่รู้ว่าเธอจูบฉันจริงๆ ….”“ยังจะพูดอีก!” หลัวชิงหลินอายมาก เธอหยิบกระเป๋าถือที่วางอยู่ข้างผนัง จากนั้นก็ขว้างใส่ฉินเฉาในตอนนี้ ลมปราณของฉินเฉาฟื้นคืนมาเยอะแล้ว แกนปีศาจก็โคจรอย่างเร็วจี๋ อย่างรวดเร็ว บาดแผลในร่างของเขาก็ถูกลมปราณรักษาไปเยอะแล้วดังนั้น เขาจึงยกมือขึ้น รับเอากระเป๋าถือที่ลอยมา ช่วงกลางวันเขาถูกทุเรียนทุบหน้าอย่างโหดร้ายมาแล้ว ดังนั้น เขาจึงไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบเดียวกันขึ้นอีก“ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันแค่พูดไปเรื่อย” ปากที่คาบซิการ์ของฉินเฉายิ้มออกมา ท่าทางอย่างนี้สำหรับหลัวชิงหลินแล้ว เธอเหมือนจะเกลียดมาก“ปากนายนี่มัน!” หลัวชิงหลินเช็ดน˺าตาที่หางตา จากนั้นก็จ้องฉินเฉาอย่างโกรธๆ “แล้วฉันจะเจอหน้าผู้คนได้ยังไง!”“ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ ไม่ใช่แค่จูบหรือไง!” ฉินเฉาคีบซิการ์ออกมา จากนั้นก็ยืนขึ้นแล้วพูดว่า “เธอยืนนิ่งๆ อย่าขยับนะ ให้ฉันจูบเธอสักสองครั้ง ถือว่าเราหายกัน แค่นี้ก็ไม่เสียหายแล้ว!”“นายตาย!” หลัวชิงหลิน เห็นท่าทางจริงจังของเขา ทันใดนั้นก็ไม่รู
