่ค่อยเข้าใจ ในอดีต ไม่ใช่หลัวชิงหลินต้องปวดหัวกับตัวเอง ถึงกระทั่งรังเกียจอยู่นิดๆ ด้วยซ˺า ถ้าไม่ใช่เพราะคะแนนเฉลี่ยของชั้นแล้วล่ะก็ เธอคงจะไม่มาตามพัวพันเขาทุกวันแต่ตอนนี้ ทำไมเธอถึงดีกับเขานัก?“ตอนอยู่ที่มหาลัย นายมักจะไม่สนใจที่ฉันพูด ทั้งยังคิดว่าฉันมันน่ารำคาญอีกด้วย” หลัวชิงหลินพูดไป ขณะที่ฉินเฉาตกใจเพราะว่า มือนิ่มๆ เย็นของเธอ แตะเข้าที่หน้าของเขาอย่างอ่อนโยน“ตอนนี้ เมื่อนายเป็นอย่างนี้แล้ว…นายคงจะฟังที่ฉันพูดได้ดีๆ สักที….”ในน˺าเสียงของหลัวชิงหลินเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแม้ว่าจะไม่เห็นหน้าเธอ แต่ในใจของฉินเฉาก็สามารถวาดภาพใบหน้างามของเธอที่มีท่าทางเสียใจได้“แม้ว่าตอนนั้นทุกคนจะดูถูกนาย คิดว่านายเป็นคนใช้การไม่ได้แต่มีแต่ฉันที่รู้ ว่าในใจของนายนั้นมีอคติ เมื่อพวกเขาดูถูกนาย ดังนั้นนายจึงดูถูกพวกเขาและก็พรรคพวกของเขาด้วย แต่มหาลัยเป็นสังคมเล็กๆ แห่งหนึ่ง นายทำตัวอย่างนั้น แล้วนายจะอยู่ยังไง ที่ฉันเจ้ากี้เจ้าการกับนาย คอยดุคอยว่านาย เพราะว่าฉันอยากให้กำลังใจนาย อยากให้นายฮึดขึ้นมา แต่ว่านายเอาแต่ห่วงไอ้ที่เรียกว่าศักดิ์ศรีอะไรนั่น ทำให้นายเมินความหวังดีของฉัน มองว่ามันเป็นความประสงค์ร้ายไป…..”หลังจากที่พูดจบ ฉินเฉารู้สึกว่าแขนของตัวเองถูกกดบางที หลัวชิงหลินอาจจะใช้หัวเล็กๆ ของเธอหนุนแขนเขาอย่างรวดเร็ว ชุดผู้ป่วยของเขาก็ชุ่มไปด้วยน˺าตาดูเหมือนว่าหญิงสาวจะไม่มีน˺าตาให้ไหลแล้ว…..ฉิน
