็ไปจากนายอยู่ดี”โอ้ ที่จริงฉินเฉาก็รู้ดี แต่ในตอนนั้นเขาอยู่ในช่วงตาบอด จึงไม่คิดอะไร ฉินเฉาถอนหายใจในใจ“แต่นายรู้มั้ยว่านักเรียนชายในชั้นบางคนพากันหัวเราะเยาะนายยามเมื่อนายหยิบฝากระป๋องไปแลกเครื่องดื่ม พวกเขาคิดว่านายมันจนอวดดี และไม่มีเป้าหมายในชีวิต แต่หลายคนก็รู้ว่านายถูกหยางฉานฉานถลุงเงินไป ดังนั้น จึงทำได้เพียงเก็บฝาที่ถูกรางวัลไปแลกเครื่องดื่มเพื่อประทังหิวเท่านั้น….”หลัวชิงหลินพูดไปก็เอามือลูบหน้าฉินเฉา ความอ่อนโยนที่เธอทำนั้น เหมือนกับกำลังสัมผัสสมบัติสุดรักของเธออย่างไงยังงั้น“นายรู้มั้ย สิ่งที่นายทำตอนนั้น ไม่เพียงแต่หยางฉานฉานเท่านั้นแต่นายยังทำให้ฉันรักนายด้วย….”จากที่ได้ฟัง ฉินเฉาอยากจะดึงเธอเข้ามากอดจริงๆ“แต่ แต่ว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่ชอบแย่งของของคนอื่น….ดังนั้น ฉันจึงทำได้แค่รอเงียบๆ แต่หลังจากขึ้นปี 3 ฉันก็ได้เจอนายน้อยลง จนต้องห่างจากนายไป….แต่แม้ฉันจะอยู่ไกลจากนาย แต่หัวใจของฉันก็ยังคิดถึงนายเสมอ”นี่เธอ เธอเป็นห่วงเขามากขนาดนั้นจริงๆ? ทำไมตอนนั้นเขาถึงไม่สังเกต? หรือว่าจะเป็นไอ้สิ่งที่เรียกว่าอคติจริงๆ?“หลังจากเรียนจบ ฉันก็ได้ยินว่าหยางฉานฉานหนีตามหลิงเทียนไปส่วนนาย แม้แต่งานก็ไม่มีทำ กระทั่งห้องพักยังถูกไล่ออกมา ต้องเผชิญกับโลกด้วยความโหดร้าย ตอนนั้น ฉันเป็นห่วงนายมาก ฉันถามหาวิธีติดต่อนายทุกทาง แม้กระทั่งถามหยางฉานฉาน แต่เธอกลับบอกว่า เธอลบเบอร์ของนายทิ้งแล้ว”ห
