วนๆ ที่นอนอยู่บนพื้นจากนั้นก็โบกมือแล้วพูดว่า“แค่ไอ้โง่คนหนึ่ง ไม่ต้องไปเสียเวลากับมัน ทิ้งมันไว้นี่แหละ”จากนั้น เขาก็หมุนตัวไล่ตามคุณหนูไปจากนั้น จางลี่ก็พลันเห็นชัดตา ว่าคนที่วิ่งฝ่ามานั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นผู้อำนวยการซู!กระบองไฟฟ้าหวังสมแล้วที่โดนกระทืบ ดันเข้าไปไล่ไม่ดูตาม้าตาเรือยังไงก็ตาม เขาก็อยากรู้อย่างมาก มีเรื่องร้ายแรงอะไร ทำไมผู้อำนวยการซูถึงได้ดูรีบอย่างนี้? หรือว่ามีคนบุกโรงเรียน? ถ้าเป็นเรื่องนี้ ทำไมเขาถึงไม่รู้!เขากังวลอย่างมาก แต่ทันใดนั้น ฉินหลิงก็วิ่งมาถึง บนเท้าของเลขาสาวคนนี้สวมเพียงถุงน่องเท่านั้น ในมือของเธอถือรองเท้าส้นสูง กำลังวิ่งไล่ตามซูเฟยอย่างลำบาก“โอ้ เลขาฉิน มีเรื่องอะไรกัน? แล้วคุณกำลังจะไปไหน”“ฉินเฉากลายเป็นผัก นอนอยู่ในโรงบาล! ผู้อำนวยการซูเป็นห่วงจึงรีบไปดู!” ฉินหลิงวิ่งไป ขณะที่ตอบจางลี่“เชี่ย พี่ฉินถูกทำร้าย?” จางลี่พลันตกใจ ใครกันที่เก่งพอจะทำให้พี่ฉินกลายเป็นผัก? เขาหยิบวิทยุสื่อสารออกมา พร้อมกับติดต่อกับยามที่อยู่ในห้องรักษาความปลอดภัย“เร็ว รีบตามผู้อำนวยการซูไปเร็ว!” ยามพวกนี้พลันตะโกนออกมา“เราต้องไปดูพี่ฉิน ไปด้วยกันหมดนี่แหละ!”“โอ้ที่รัก!” เฉินหยิงหยางร้องออกมาอย่างขมขื่น จากนั้นก็พูดผ่านวิทยุสื่อสารว่า “เป็นเพราะทิ้งผู้อื่นไป ถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ ช่างทำให้หัวใจของผู้อื่นเจ็บปวดนัก!”“ใช่แล้ว ฉันอยู่กับเลขาฉิน ต้าไห่ ฉันจำได้ว่านายมีร
