มองไปที่ฉินเฉาถึงยังไงฉินเฉาก็เป็นคนจากสาขาที่ 7 มีหน้าที่ลับที่ต้องทำในญี่ปุ่นดังนั้น เรื่องที่เขาพูด จะต้องเกี่ยวกับเรื่องพวกนั้นแน่ๆ“ข้อมูลที่หลี่ไป๋ซานต้องการ อยู่ในมือฉัน!” ฉินเฉาที่พลันคิดหาข้ออ้างออก รีบตะโกนออกมา“นั่นคือสิ่งที่นายอยากจะพูดเหรอ” ชีที่มองดูความสนุกอยู่ข้างๆพลันยิ้มออกมา “เขาเอาของทุกอย่างออกจากแหวนของนายแล้ว”“เชี่ย!” ฉินเฉาร้องออกมา “ทำไมเขาถึงเปิดแหวนฉันได้!”“ไม่ใช่ว่ามันคือแหวนเก็บของกระจอกๆหรอกเหรอ” ชีมองไปที่เขาราวกับมองคนโง่ “นักพรตอย่างพวกเรารู้วิธีคลายแหวนเก็บของนี้อยู่แล้ว นายอยากจะเรียนมั้ยล่ะ?”“ใช่แล้ว ฉันยืนยันได้” หูเกอที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่พูดเสริมขึ้น“แหวนเก็บของ? นักพรต?” หลี่นาที่ในหัวมีแต่สูตรทางคณิตศาสตร์เต็มไปหมด เมื่อได้ยินคำพวกนี้ เธอจึงพูดขึ้นมาอย่างสงสัย“มันคืออะไร?”“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” หลิวอิงส่ายหัวเล็กๆของเธอ จากนั้นก็ถามหลี่นาอย่างร่าเริงว่า “พี่หลี่นา แต่ว่าฉันกำลังฝึกวิชาเพื่อเป็นเซียนกระบี่พี่อยากจะเป็นเซียนกระบี่มั้ย?”“หือ?” เป็นครั้งแรกที่หลี่นารู้สึกว่าสมองของเธอใช้การไม่ได้ฉินเฉาพลันขมวดคิ้ว“เสี่ยวอิง!” ฉินเฉากลัวว่าคำพูดของสาวน้อยจะทำให้ความลับเปิดเผยให้ทุกคนรู้ จึงตะโกนออกไปด้วยน˺าเสียงจริงจัง“อะไรเหรอ? หรือว่าพี่ฉินอยากจะเห็นเสี่ยวอิงใส่ชุดพยาบาล?”“นั่น ไม่ใช่…..” จริงๆแล้ว ฉินเฉาลืมไปแล้วว่าหญิงสาวเคยพูดคำนั้นออก
