ห้หัวใจที่เต้นแรงของเธอ ค่อยๆ สงบลงอย่างช้าๆแค่พี่ฉินเฉาไม่เป็นไร แค่นั้นก็ดีที่สุดแล้ว“ชักเย่อน่ะ….” ฉินเฉาคิดอยู่นาน สุดท้ายก็หาเหตุผลที่พอจะอธิบายเหตุการณ์ตรงหน้าได้“ชักเย่อ?” หลี่นากะพริบตา จ้องมองไปที่หลิวอิงที่กอดฉินเฉาไม่ยอมปล่อย ผู้หญิงคนนี้ ดูเหมือนว่าอายุของเธอจะพอๆ กับตัวเองไม่ใช่ว่าพี่ฉินเฉาบอกว่าตัวเองเด็กไปอย่างงั้นเหรอ? แต่ แต่ทำไมถึงได้มียัยโง่นี่อยู่บนตัวเขาหรือจริงๆ แล้ว พี่ฉินเฉาเป็นคนเลว!“ใช่แล้ว ไม่ใช่ว่านี่ยังไม่ใช่เวลาเลิกเรียนหรอกเหรอ ทำไมเธอไม่อยู่ในโรงเรียน วิ่งมานี่ทำไม?”นักเรียนมัธยมปลายปี 3 ไม่เคยมีวันหยุด ดังนั้น ฉินเฉาที่คิดถึงเรื่องนี้ จึงได้รีบถามหลี่นาออกไป“หนู ก็หนูเป็นห่วงพี่ฉินเฉา…” ขณะที่พูด เธอก็เปิดกระเป๋าตัวเองพร้อมกับหยิบหนังสือพิมพ์ออกมา พร้อมกับชี้ไปที่พาดหัวข่าว “ในนี้บอกว่า พี่ฉินเฉากลายเป็นผัก มันทำให้หนูกลัว”หลี่ไป๋ซานไอ้บัดซบ! โคตรแม่งญี่ปุ่น! แค่ไม่อยากจ่ายค่ารักษาถึงกับต้องพาดหัวข่าวอย่างนี้จริงๆ!“ไม่เป็นไรนะ พี่สบายดี หนูแอบออกมาอย่างนี้ พี่สาวซูจะต้องว่าหนูแน่ๆ รีบกลับไปเร็ว ไปทำข้อสอบเตรียมสอบ เมื่อตอนพี่สอบตอนนั้น มันยากมากเลย”จะว่าไป ตั้งแต่ที่ไปงานปราชุมผู้ปกครองของหลี่นา ฉินเฉาก็เป็นห่วงเรื่องการเรียนของเธออย่างมาก“ไม่กลับ ไม่เกี่ยวกันสักหน่อย” คำพูดต่อมาของหลี่นาทำให้ฉินเฉาอยากจะหาหลุมหมุดหนีจริงๆ “ข้อสอบเตรียมพวกนั้น หนูทำ
