ารดามันเถอะ ทำไมเขาถึงตาบอด แล้วเลือกที่จะเป็นลูกน้องของหลี่ไป๋ซานกันตอนนี้ก็ดี ให้เขาเป็นผู้ฝึกละครลิงก็แล้วกันใช่แล้ว ในเมื่อกลับมาที่เมืองซู่หนานแล้ว เขาต้องออกไปหาซูเชียงปิง เพื่อบอกว่าเงิน 5 ล้านที่เดิมพันกันไว้ เขาหาได้ครบแล้ว“ช่างเถอะ เห็นนายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว งั้นฉันกลับก่อนแล้วกัน” ซ่างกวนหยานเห็นเขานั่งนิ่งอยู่ ก็คิดว่าเขาคงเหนื่อย ยังไม่ฟื้นตัวดี ดังนั้นเธอจึงหยิบทุเรียนที่ตกอยู่ที่พื้น แล้วหันหลังเดินจากไป“เฮ้ นั่นไม่ใช่ทุเรียนที่เอามาเยี่ยมไข้ฉันหรอกเหรอ?” แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยชอบกินเท่าไหร่ แต่ฉินเฉาก็อดถามออกมาไม่ได้ ซ่างกวนหยานคนนี้ช่างใจร้ายจริงๆ ของเอามาเยี่ยมก็ยังจะเอากลับ?“อ๊า?” ซ่างกวนหยานเห็นว่าเธอถือทุเรียนอยู่ ใบหน้างามก็ขึ้นสีตัวเองเสียสติไปแล้วเหรอ ถึงได้เอาของที่เอามาให้กลับไป“ฉัน ฉันช่วยหยิบขึ้นมาให้นายหรอก….”เธอไม่กล้าเงยหน้ามองฉินเฉา ดังนั้น ซ่างกวนหยานจึงได้โยนทุเรียนให้เขา“โอ้ ไม่!” เป็นอีกครั้ง ที่ฉินเฉาต้องได้รับบาดเจ็บเขานั่งอยู่บนเตียงน˺าตาอาบหน้า พยัคฆ์ลงจากเขาถูกสุนัขรังแก….บิดามีแผลเต็มร่างอย่างนี้ ตอนนี้ยังจะมาถูกทุเรียนทำร้ายอีก แม่งเอ๊ยไม่อยากจะมีชีวิตอยู่แล้ว ตายไปซะคงจะมีความสุขกว่า“ฉันไม่ได้ตั้งใจ….”ซ่างกวนหยานรู้ว่าตัวเองทำเรื่องน่าอายออกไปอีกแล้ว ดังนั้นจึงรีบขอโทษฉินเฉาเธอไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอทำเป็นสิ่งที่รัฐบาลญี่ปุ่นอยากจะทำแต่ทำไม่ได้“พี
