้างในมีที่กว้างมาก อย่าว่าแต่คนของสถานทูต ต่อให้พาหน่วยติดอาวุธข้างล่างขึ้นไปก็ไม่ใช่ปัญหา ดูเหมือนว่าเจ้าหน้าที่บางคนจะใช้อำนาจมิชอบ และทิ้งชีวิตของเหล่าหน่วยติดอาวุธไป“แก แกเป็นใคร!” เลขาเฉินที่หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ ในมือถือปืนสั้น พร้อมกับถามชายที่เปิดประตูเข้ามาอย่างดุร้าย“ตอบคำถามของฉัน ใครสั่งให้เอาเครื่องขึ้น!”ฉินเฉายังคงถามต่อด้วยสีหน้าอึมครึม“แม่งเอ๊ย ฉันเป็นคนสั่งให้เอาเครื่องขึ้นเอง ใครจะทำไม!” เลขาเฉินถือปืนเล็งไปที่ฉินเฉา “รีบให้ฉันไปซะ! ไม่อย่างนั้น ฉันจะให้แกตายอยู่ที่นี่ แล้วจากนั้นจะฝังร่างครอบครัวของแกให้ตายตามกันไป!”“พูดจาใหญ่โต” ฉินเฉายิ้มอย่างดูถูก “แกคิดว่าแกเป็นใคร?”“พ่อของฉันเป็นผู้ว่าเมือง x!” เลขาเฉินบอกตำแหน่งพ่อของเขาหวังว่าเจ้าหนูนี่จะรู้ลิมิตของตัวเองฉินเฉาเงียบ เลขาเฉินคิดว่าเขากำลังกลัว จึงรีบพูดขึ้นอีกว่า“ฮ่าๆ ๆ กลัวแล้วสิ ถ้ากลัวก็รีบหลีกไปซะ! คนธรรมดาอย่างแกจะตายก็ช่างแก แต่ฉันจะไม่ตาย ถ้าฉันตาย มันจะสร้างความเสียหายให้กับประเทศอย่างมาก!”คำพูดของเลขาเฉิน ทำให้นักบินและคนรอบๆ พากันดูถูกแต่คนคนนี้เหมือนกับคนบ้า เอาแต่พูดตะโกนไม่หยุด ในสายตาของเขาก็มีประกายบ้าคลั่ง“ถ้าฉันจะโยนเจ้านี่ออกไป นายจะว่าอะไรมั้ย?” ในที่สุดฉินเฉาก็พูด สายตาของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหาร พร้อมกับถามคนที่อยู่ใกล้ๆคนพวกนี้เห็นสายตาที่คมดั่งคมมีดของฉินเฉาก็พากันกลัว บางคนที่เกลียดเ
