ืนอยู่หน้าทางเข้า ตอนนี้ไม่รู้ว่าหายไปไหน“ฮึ่ม!” เมื่อถูกเฉินตงหลอกเข้าให้ ฉินเฉาก็รู้สึกไม่พอใจ เขายกเท้าขึ้น จากนั้นก็กระทืบเท้าลงพื้นอย่างไม่พอใจหลายครั้งตูม! พื้นดินสั่นอย่างแรง ราวกับแผ่นดินไหว พื้นที่ถูกกระทืบระเบิดออก หินที่อยู่ใต้เท้าแตกระแหงบ้านทั้งหลังทรุดลงมาเสียงดัง กลายเป็นเศษซาก“นิกายเหยียนลั่ว อีกไม่นาน ฉันจะไปหาพวกแกแน่” ฉินเฉายืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง รอบด้านมีแต่เศษหินของกำแพง เขามองขึ้นไปที่พระจันทร์สีเลือด เสื้อโค้ตยาวของเขากระพือ “ฉันจะต้องทำลายนิกายเหยียนลั่วของพวกแกให้ได้ คอยดูก็แล้วกัน….”จากนั้น ฉินเฉาก็โบกมือเรียกกระบี่หยินหยางราชันย์มารออกมาจากนั้นก็เหยียบขึ้นไป พร้อมกับกลายเป็นดั่งฝนดาวตก กระโจนหายไปในท้องฟ้ายามราตรีฟิ้ว….หลังจากที่เขาจากไปได้ราวครึ่งชั่วโมง ร่างที่คุ้นเคยก็ค่อยๆ เดินออกมาจากความมืด ปากของเขากระอักเลือดออกมา แต่ก็ไม่ลืมที่จะมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง“มารดามันเถอะ ไม่คิดว่าเขาจะกลายเป็นน่ากลัวขนาดนี้” เฉินตงยิ้มอย่างมืดมน “โชคดีที่ฉันมีวิธีหนีเอาตัวรอด”หลังจากที่พูดจบ เขาก็ดึงเอาธงวิญญาณเหยียนลั่วของเขาออกมาพร้อมกับแกว่งมัน อย่างรวดเร็ว วิญญาณที่มีรูปร่างอ้วนก็ค่อยๆ ปีนขึ้นมาจากเศษซากนี้
