“แกตาบอดหรือไง?” เสวี่ยเชียงชักลำกล้องปืนในมือแล้วพูดอย่างชั่วร้ายว่า “ไม่เห็นปืนในมือฉัน! แกไม่เชื่อว่าฉันจะฆ่าแกอย่างงั้นเหรอ!”หลังจากพูดจบ เสวี่ยเชียงก็จัดการขู่โดยการยิงใส่หลอดไฟที่ติดอยู่บนเพดานปัง! หลอดไฟที่แขวนอยู่แตกเป็นเศษทันที“เห็นหรือยัง! นี่คือปืนจริง! ถ้าไม่อยากตายล่ะก็ รีบบอกฉันมาว่าใครส่งแกมา! องค์กรใช่มั้ย! แล้วองค์กรรู้ได้ยังไงว่าฉันและเอ็กซ์มาซ่อนตัวอยู่ที่นี่?”“โทษที” ฉินเฉาคีบซิการ์ออกมา จากนั้นก็เคาะขี้บุหรี่ออก “วันนี้ฉันมาฆ่าแก ไม่ได้มาคุยกับแก”“ฉันจะไม่ตาย แต่คนที่จะตายคือแก!”เมื่อเสวี่ยเชียงเห็นว่าฉินเฉาไม่คิดจะปล่อยเขาไป เขาก็กัดฟันจากนั้นก็ลั่นไกยิงใส่สมองฉินเฉาปัง! ปากกระบอกพ่นสะเก็ดไฟออกมา อีกไม่นานสมองของฉินเฉาก็จะระเบิดออก“ฮ่าๆ ๆ!” เมื่อเห็นว่าฉินเฉาถูกยิง เสวี่ยเชียงก็หัวเราะออกมาอย่างสะใจเขาจับกระเป๋าเงินไว้แน่น พร้อมกับแผดเสียงดังลั่น“เห็นมั้ย! เห็นหรือยัง!” สีหน้าของเสวี่ยเชียงเหมือนกับคนบ้า “ฉันเสวี่ยเชียงยังไม่ตาย! ฉันรวย ฉันมีเงินมากมาย! ฉันจะใช้เงินนี้ เพื่อหาความสุขใส่ชีวิต! องค์กรอะไรกัน กล้ามาเอาชีวิตบิดาเหรอ! ตอนนี้บิดารวยแล้ว อยากจะซื้ออะไรก็ซื้อได้ทั้งนั้น”“โทษที แต่ว่าแกไม่อาจซื้อชีวิตของแกได้” ฉินเฉาเอามือลูบหน้าผาก จากนั้นพูดกับเสวี่ยเชียง ทำให้เสวี่ยเชียงตกใจจนสะดุ้งไปทั้งตัวหัวของเขาเหงื่อแตกพลั่กที่หลังของเขาเปียกซ่กไปด้วยเหงื่อมือ
