ที่จับปืนของเสวี่ยเชียงสั่นเบาๆ“ทำไม ทำไมแกยังไม่ตาย!” เขามองไปที่หน้าผากของฉินเฉาที่ปกติ ในตาก็เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ“หลี่หนิงบอกว่าอะไรก็เป็นไปได้” ฉินเฉาพูดสโลแกนของรองเท้ายี่ห้อหนึ่งออกมา“แกเป็นสัตว์ประหลาดที่ห้องวิจัยสร้างขึ้นมา!” เสวี่ยเชียงพลันคิดไปถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง ตาของเขาก็กลายเป็นบ้าคลั่ง “แกได้รับเลือดปีศาจเข้าไปใช่มั้ย! พระเจ้า แกไม่ใช่คนขององค์กร แต่เป็นเอ็กซ์ที่ส่งแกมาฆ่าฉัน!”“แกนี่มันน่าเบื่อจริงๆ” ฉินเฉาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “ฉันบอกไปแล้วว่าเอ็กซ์ถูกฉันฆ่าไปแล้ว อย่าไปคิดเยอะ เพราะเดี๋ยวแกก็ต้องตายแล้ว”“ไม่!” เสวี่ยเชียงร้องออกมา พร้อมกับลั่นไก ยิงปืนออกไปรัวๆในปืนสั้นสีเงินนี้ มีกระสุนทั้งหมด 6 นัด นอกจากนัดที่ยิงใส่หลอดไฟแล้ว ที่เหลือถูกยิงใส่เขาทั้งหมดแต่ฉินเฉากลับยืนเฉย ไม่ว่ากระสุนจะยิงถูกเขายังไง มันก็ต้องกระเด็นแล้วตกลงพื้นอยู่ดี“ไม่! ฉันไม่อยากตาย!”เสวี่ยเชียงคุกเข่าลงกับพื้น ในอ้อมแขนยังกอดกระเป๋าเงินไว้แน่นร่างสั่นเทา“ทำไม ทำไมต้องฆ่าฉัน!” เสวี่ยเชียงคร˹าครวญ ที่หางตามีหยาดน˺าตาไหลออกมา “ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันขายงานที่เป็นของฉันให้คนอื่นมันผิดตรงไหน!”“จริงๆ แล้ว ของๆ แก แกจะขายให้ใครก็ได้ทั้งนั้น”ฉินเฉาไม่รีบฆ่าเสวี่ยเชียง เขายักไหล่แล้วพูด “แต่ข้อมูลที่แกขายให้กับกลุ่มมังกรดำนั้นแกทำสำเร็จด้วยเงินทุนของคนอื่น แล้วก็วิชาเต๋าขององค์กรที่เก็บไ
