“ฮึ่ม ของอยู่กับแก ทำไมจะหาไม่เจอ!” หลงอิง อิจิโจพูดอย่างมั่นใจ งาช้างคู่นั้นยาวกว่า 1.5 เมตร เขาไม่เชื่อว่าเจ้านักข่าวนั่นจะซ่อนไว้ในกระเป๋าของตัวเองได้“จะพูดอย่างนั้นไม่ได้” ฉินเฉาพ่นควันซิก้าร์ออกมา พร้อมกับเอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋า แล้วพูดอย่างเย็นชา “เมื่อนายอยากจะค้น ฉันยามาซากิ คาโต้ก็พร้อมจะให้ค้น แต่ถ้าหาไม่เจอล่ะก็ นายก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนมา”“ถ้าหาไม่เจอ เราจะชดใช้ให้กับนายอย่างแน่นอน” หลงอิง ฮิเดโอะรวยมากอยู่แล้ว เขาโบกมือ พูดออกมาตรงๆ“ดี เมื่อคุณหลงอิงพูดอย่างนั้น ก็เป็นอันตกลง” ฉินเฉาพยักหน้า“ที่ผมต้องการก็ไม่ได้มากมายอะไร ผมต้องการเท่านี้”หลังจากพูดจบ ฉินเฉาก็ชูนิ้วขึ้น 1 นิ้ว“100,000 สุดท้ายแล้วก็พวกหิวเงิน” หลงอิง อิจิโจกระซิบ“ฮ่าๆ นายน้อยหลงอิงเข้าใจผิดแล้ว จะเป็น 100,000 ได้ยังไง ดูถูกกันเกินไปแล้ว ที่ฉันต้องการคือ 10 ล้าน”“อะไรนะ!” หลงอิง อิจิโจสูดหายใจเฮือก “นี่แกบ้าไปแล้วหรือไง?ถึงได้กล้าขอเงินตั้ง 10 ล้าน!”“ถ้าไม่มีเงินก็ไม่ต้องค้น” ฉินเฉาพูดด้วยรอยยิ้ม“ดี 10 ล้าน” หลงอิง ฮิเดโอะเบรกลูกชายของเขา แล้วพูด “ตัวฉันหลงอิง ฮิเดโอะเป็นคนที่รวยที่สุดในญี่ปุ่น คิดว่าวิธีนี้จะขู่ฉันได้เหรอ”หลังจากพูดจบ เขาก็ดึงสมุดเซ็นเช็คออกมา พร้อมกับเซ็นเช็ค 10ล้านลงไป จากนั้นก็ลงลายเซ็น พร้อมกับฉีกเช็คใบนั้นยื่นให้ฉินเฉา “นี่เงิน 10 ล้าน ถ้าเราค้นแล้วไม่เจอ ยังไงก็ตาม มันจะเป็นของนาย”
