ิเดโอะฉีกยิ้ม “นี่เป็นการแนะนำด้วยเจตนาดี”ขณะที่เคโกะกำลังจะออกคำสั่งให้กลุ่มบอดี้การ์ดเข้าต่อสู้แตกดับฉินเฉาที่มองการแสดงอย่างไม่ใส่ใจ ก็ได้ส่งเสียงออกมาแปะ! แปะ! แปะ!เขาที่ยืนอยู่ด้านข้าง ในปากคาบซิก้าร์ ตบมือช้าๆ บนใบหน้าแขวนไว้ด้วยรอยยิ้มดูถูกเหมือนก่อนหน้าซิก้าร์นี้ เป็นของที่ห้อง VIP จัดเตรียมไว้ ฉินเฉาจึงรับไว้ด้วยความเต็มใจ คาบไว้ในปากไม่ยอมคาย ไม่ว่าจะที่ไหน เขาก็รู้จักแต่สูบบุหรี่เท่านั้น เขาจัดการจุดไฟแช็ก พร้อมกับลิ้มรสซิก้าร์อันดับหนึ่งของคิวบา“คนของตระกูลหลงอิงนี่ช่างมีอำนาจและทรงเกียรติจริงๆ” ฉินเฉายิ้มออกมา ไม่รู้ว่าทำไม ยามเมื่อมองรอยยิ้มนั้น หลงอิง ฮิเดโอะกลับรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาบางที คนที่เหมือนพระเจ้าที่เขาให้การสนับสนุนก็มีรอยยิ้มเหมือนกับชายที่กำลังยิ้มอยู่ตรงหน้า…..เหลวไหลเกินไปแล้ว ตัวเองคิดมากเกินไป นักข่าวจนๆคนนี้ จะไปเทียบกับพระเจ้าที่ยิ่งใหญ่คนนั้นได้ยังไง! เขาไม่อาจเป็นอย่างอื่นได้นอกจากหนุ่มหน้าขาว ที่ใช้คารมหลอกกุมหัวใจของผู้นำตระกูลอ้าวกานฮึ่ม คิดว่ามีคนของตระกูลอ้าวกานคุ้มกะลาหัวแล้วจะหนีไปจากฉันหลงอิง ฮิเดโอะได้อย่างงั้นเหรอ!“ต่อหน้าหัวขโมยอย่างแก ฉันแน่นอนว่าทรงอำนาจ” หลงอิง อิจิโจแทบจะโห่ร้องให้พ่อของเขา ก่อนหน้านี้ พ่อของเขามักจะอ่อนน้อมถ่อมตน ไม่ว่าจะโดนอะไร เขาก็จะไม่ใส่อารมณ์แต่วันนี้ไม่รู้ว่าเขาไปโดนยาตัวไหนเข้า ถึงได้ดูแข็งแกร่งขึ้นมา!เยี่ย
