ามารถเข้าไปในงานประมูลได้เหรอ?”ในปากของชายคนนั้นคาบบุหรี่อยู่ ร่างของเขาใส่ชุดสูทแบบทางตะวันตกที่เป็นเนื้อผ้าชั้นดี ด้วยท่าทางแบบฉันมีปัญญาจ่าย ฉันคือพระเจ้าของเขา ทำให้ฉีหนานรู้สึกช่วยไม่ได้ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปากเพื่อจัดการให้เรื่องสงบโดยเร็วเพราะถึงยังไงเขาก็มีหน้าที่รักษาความปลอดภัย จึงไม่อยากให้เกิดปัญหาขึ้นแต่ในตอนนี้เอง ไม่รู้ว่าหลงอิง อิจิโจมาจากไหน เขาเดินกอดสาวน้อยคนนั้น มองมาที่นักข่าวหนุ่มที่ทางเข้า ทันใดนั้นก็เอ่ยปากเหน็บแนม“โอ้ หรือว่าระดับงานประมูลของเราตกต˹าลงงั้นเหรอ?” นายน้อยหลงอิงพูดให้ประหลาดใจ “ต้องรู้ไว้ว่า งานประมูลของเราต้อนรับเฉพาะคนตระกูลใหญ่ หรือคนรวยที่มีชื่อเสียงและอำนาจเท่านั้นนักข่าวจนๆ คนหนึ่งถึงกลับอยากจะเข้างานประมูลอย่างงั้นเหรอ? นายไม่เห็นหรือไงว่า งานประมูลนี้เป็นงานประมูลวัตถุโบราณที่มีราคาสูงไม่ใช่ที่ที่ตระกูลที่ยังกินข้าวหน้าเนื้ออย่างนายจะเข้ามาได้”“หมาบ้านี่มาจากไหนกัน มาเห่าอะไรที่นี่” ถ้าคนธรรมดาได้ยินคำพูดของนายน้อยหลงอิงคงต้องเกิดความอับอายและหนีไปแล้วแต่นักข่าวหนุ่มคนนี้ยังยืนอยู่ กลับกัน เขากลับยิ้มออกมา พร้อมกับพูดอย่างไม่ใส่ใจสายตาของนายน้อยหลงอิงเป็นประกายด้วยความโกรธ แต่ก็ระงับไว้“เจ้าหนู แกรู้มั้ยว่านายน้อยคนนี้เป็นใคร กล้ามากที่มาเรียกฉันว่าหมาบ้า!”“อืม ที่ฉันพูดเมื่อกี้ฉันพูดกับนายเหรอ?” นักข่าวหนุ่มคนนั้นมองไปทางนายน้อยหลงอิ
