อย่างงั้นเหรอ….”“ไม่เอา อย่าร้อง” ฉินเฉาทนเห็นผู้หญิงร้องไห้ไม่ได้ เมื่อเขาเห็นชิโยะร้องไห้ก็ใจอ่อน จนต้องเอ่ยปลอบใจเธอ“ถ้าร้องอีก จะกลายเป็นลูกแมวเอานะ”“ฉัน ฉันไม่ต้องการให้นายมาปลอบ!” ชิโยะคิดว่าตัวเองเกลียดชายคนนี้ แต่จริงๆ แล้วตัวเองนั้นรักเขาตัวเองยังไม่เคยลืมเขาไป….“ลูกสาวในตระกูลจักรพรรดิของฉัน ใครจะคิดล่ะว่าจะเป็นคนไร้ประโยชน์อย่างนี้”ขณะที่ฉินเฉาลุกขึ้นนั่ง ต้องการใช้โอกาสนี้ ดึงชิโยะเข้ามากอดน˺าเสียงที่เศร้าหมองก็พลันลอยมาจากในอากาศใกล้ๆฉินเฉาตกใจ ใครกัน ถึงกับสามารถหลบพ้นการตรวจจับของเขาได้แต่เมื่อชิโยะได้ยินเสียงนี้ ร่างที่กำลังสะอื้นไห้ พลันสั่นเทาสามสาวที่กำลังสู้กันก็หยุดลง พร้อมกับมองหาชายคนนั้น“พ่อ พ่อ…” ชิโยะเพิ่งจะพูดออกมาได้สองคำ อากาศพลันแยกออก พร้อมกันนั้น คลื่นดาบที่มีแสงบาดตาก็ลอยมา“ระวัง!” ชิโยะที่ยังนั่งอยู่กับพื้น ถูกฉินเฉาที่มือไว ตาไว ผลักเธอออกไปความเร็วของคลื่นดาบนี้ไวมากที่ไหล่ของชิโยะ ถูกคลื่นดาบนี้ฝากรอยไว้เป็นทางยาว เผยให้เห็นบาดแผลขนาดใหญ่ที่มีเลือดไหลออกมาขณะเดียวกัน ชายเจ้าของดาบก็เผยตัวออกมาความสูงของเขามีขนาด 165 เซน ร่างของเขาอยู่ในชุดสีขาว ฟังจากน˺าเสียงแล้ว อายุของเขาไม่ใช่น้อยๆตาแก่นี่ไว้หนวดเล็กๆ ดวงตาขุ่นมัว จ้องมาที่ร่างของฉินเฉา“พ่อ ท่านพ่อ ทำไมต้องฆ่าฉัน….”บาดแผลของชิโยะยังมีเลือดไหลไม่หยุด แต่เธอไม่สนอาการบาดเจ็บของเธอ แต่กลับถามพ่อ
