ของเธออย่างคนใจสลาย“ตระกูลจักรพรรดิ ไม่เลี้ยงคนไร้ประโยชน์” ตาแก่นั้นยิ้มอย่างเศร้าหมอง “มีเพียงแต่ไร้หัวใจเท่านั้น ถึงจะกลายเป็นคนที่สุดยอดไร้เทียมทาน”เมื่อได้ยินคำนี้ ร่างของชิโยะก็อดสั่นสะท้านอย่างน่ากลัวไม่ได้“เหลวไหล!” ฉินเฉาทนไม่ไหวสบถออกมา “ตาแก่อย่างแกมีความกล้าอะไร ถึงได้กล้ามาคุยโวที่นี่? ไม่กลัวถูกตัดลิ้นหรือไง บัดซบเอ๊ยถึงกับคิดจะฆ่าลูกสาวตัวเอง เป็นตาแก่วิปริตจริงๆ!”“หึหึ…” ตาแก่นั่นไม่โกรธกับคำพูดของฉินเฉา กลับพูดออกมาว่า“แกคือฉินเฉาสินะ….ดีมาก ถ้าฉันฆ่าแกได้ ท่านประธานจะต้องให้รางวัลฉันอย่างงามแน่นอน….”หลังจากพูดจบ ตาแก่ก็กลายเป็นลำแสงสีดำ พุ่งเข้าใส่ฉินเฉาขณะเดียวกัน ในมือของเขาก็ถือดาบที่เปล่งแสงออกมา ฟันเข้าที่คอฉินเฉาพูดได้ว่าการลงมือของตาแก่นี่รวดเร็วมากแต่กับฉินเฉาแล้วไม่นับว่าเป็นอะไรแกร้ง! ดาบเล่มนั้นแทบหลุดจากมือ ร่างของตาแก่นั่นถึงกับถูกกระแทกให้ต้องถอยกลับไปหลายก้าว“เป็นไปไม่ได้!” ตาแก่นั่นมองมาที่ฉินเฉาอย่างอึมครึม “ทำไมแกถึงป้องกันปราณดาบของฉันได้?”“เจ้านี่ แกเรียกมันว่าปราณดาบอย่างงั้นเหรอ?” ฉินเฉาทนไม่ไหวจนต้องถามออกมา “ดูเหมือนว่าถ้าฉันไม่สั่งสอนนายวันนี้ นายคงไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต˹า!”ฉินเฉาพูดออกมาโดยไม่กระดากปากถึงยังไงคนตรงหน้าก็เป็นพ่อของชิโยะถ้าฆ่าเขาต่อหน้าชิโยะ จากนี้จะไกล่เกลี่ยกันได้อย่างงั้นเหรอ?บางที พวกเขาอาจจะกลายเป็นยิ่งกว่าศัตรู….แต่ใ
