จากที่พวกเขาดู คนจีนคนนี้เป็นห่วงผู้หญิงคนนี้อย่างมาก ดังนั้นตราบเท่าที่พวกเขาจับตัวผู้หญิงคนนี้ได้ ต่อให้อีกฝ่ายร้ายกาจขนาดไหน ก็ทำได้เพียงยอมรับความพ่ายแพ้เท่านั้น!“บ้าเอ๊ย หักแขนขาตัวเองซะ!” โจนินคนนั้นเห็นฉินเฉาไม่กล้าลงมือจริงๆ ทันใดนั้นก็หัวเราะลั่นด้วยความมั่นใจ“เร็วเข้า ไม่อย่างนั้น ฉันจะฆ่าผู้หญิงคนนี้ซะ!”“ยามา…ฉินเฉา ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน!” เมื่อถูกโจนินทั้ง 6 – 7 คนชี้อาวุธมาที่ตัวเอง ใบหน้าของจ้าวจิงจิงไม่ได้มีความกลัวอยู่เลย เธอพูดว่า “ต่อให้ฉันตายก็ช่างมัน แต่นายต้องจำไว้ นายต้องแก้แค้นให้ฉันด้วยเข้าใจมั้ย!”เหล่าโจนินแทบทรุด แม่งเอ๊ย คำพวกนี้ยังพูดออกมาได้!“หุบปาก!” โจนินคนนั้นที่ใช้อาวุธจ่อคอจ้าวจิงจิงยกมือขึ้นเตรียมตบปากเธอ“แกกล้างั้นเหรอ!” ฉินเฉาคำรามเสียงต˹า พร้อมกับปล่อยพลังออกมา ทำให้ทรายที่อยู่ใต้เท้าปลิวว่อนโจนินคนนั้นที่ยกมือขึ้นทันใดนั้นก็หยุดชะงัก ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่เพียงแค่ท่าทางนั้นของเขาก็ขู่ขวัญโจนินคนนั้นได้อยู่หมัด!ชายคนนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว….ในโลกนี้จะมีใครที่ขัดขวางเขาได้กัน?“แก แกร้องหาอะไร!” เมื่อโจนินคนนั้นคิดได้ว่าตัวเองกำลังกุมความได้เปรียบอยู่ก็เรียกพลังกลับมา เขาขยับมีดที่จ่อคอจ้าวจิงจิงเข้าไปอีก พร้อมทั้งตะโกนใส่ฉินเฉาอย่างชั่วร้าย “เร็วเข้า รีบหักแขนขาตัวเองซะ ไม่อย่างนั้น ฉันจะไม่เกรงใจแล้วนะ”“ศิษย์พี่ คุณโกรธผมมั้ย?”ใครจะรู้ ฉ
