ยู่ด้วยเหรอ?ขณะที่จ้าวจิงจิงกำลังสับสนและงุนงง ฉินเฉาก็จัดการเก็บจิตสังหารกลับคืน พร้อมกับเตรียมตัวจากไป“ไม่ อย่าเพิ่งไป!” เมื่อจ้าวจิงจิงเห็นชายคนนี้ทำท่าย่อตัว เตรียมจากไป ก็พลันรู้สึกตัว รีบร้องตะโกนออกมา“มีอะไร?” ฉินเฉาจงใจดัดเสียง หันไปมอง พร้อมกับถามศิษย์พี่คนสวย“บอก…บอกชื่อของคุณได้มั้ยคะ…” ยามจ้าวจิงจิงพูดคำนี้ออกมาใบหน้าของเธอพลันเห่อร้อน หัวใจเต้นแรงตั้งแต่เล็กจนโต เธอเพิ่งจะเคยรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรกหรือว่าบางที ตัวเธออาจถูกความแข็งแกร่งของชายคนนี้สยบไว้?จ้าวจิงจิงไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร แต่เพียงแค่เห็นชายคนนี้ปรากฏตัว เธอก็พลันรู้สึกเคลิบเคลิ้ม ราวกับถูกมนต์สะกด“ฉันชื่อฉินเฉา” ในที่สุด ครั้งนี้ฉินเฉาก็ได้พูดชื่อตัวเองออกไปสักที“เราจะได้พบกันอีกมั้ย?” จ้าวจิงจิงรีบถามอีกประโยค“บางที” ฉินเฉาทิ้งคำพูดนี้ไว้ จากนั้นร่างของเขาก็กระโดดขึ้นไปหายไปท่ามกลางท้องฟ้ายามราตรี เมื่อมองในที่ไกล ก็ราวกับดาวหางหายไปไม่เห็นเงาที่ฉินเฉารีบจากไป จริงๆ แล้ว เขากลัวว่า ถ้าตัวเองอยู่นานไป แล้วจะเผลอเผยพิรุธให้ศิษย์พี่รู้เขาไปแล้ว ทิ้งจ้าวจิงจิงไว้ข้างหลัง ปล่อยให้เธอยืนอย่างโง่งม มองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามราตรีฉินเฉาคนนี้เป็นใครกัน…เขาเป็นใครกันแน่…..ใช่แล้ว! สาวน้อยนางนี้กำลังตกอยู่ในห้วงแห่งฝัน นิ่งอยู่นานไม่ขยับยามาซากิกับเคโกะไม่รู้ว่าตอนนี้ พวกเขาเป็นยังไงบ้าง?เมื่อคิดอย่างนี้ จ้าวจิงจิงก็หั
