นมองทาง จากนั้นก็รีบวิ่งไป ขณะที่วิ่งยังตะโกนเรียกชื่อยามาซากิกับเคโกะไปด้วย“ศิษย์พี่ ศิษย์พี่ ผมอยู่นี่!”อย่างรวดเร็ว ก็มีน˺าเสียงที่คุ้นเคยตอบเธอมาจ้าวจิงจิงมีความสุขอย่างมาก พร้อมกับมองหาที่มาของเสียงเมื่อเห็นยามาซากิกำลังอุ้มเคโกะไว้ เธอจึงรีบวิ่งเข้าไปหา“ยามาซากิ นายเป็นยังไงบ้าง?” เมื่อเห็นยามาซากิมีท่าทางลำบากก็ทำให้จ้าวจิงจิงกลัว ยามาซากิยังต้องขึ้นลานประลองพร้อมกับเธอ ถ้าเขาไม่อยากลงแข่งแล้ว ตัวเธอจะทำยังไงดี?ถ้าฉินเฉารู้ว่าศิษย์พี่ตัวเองกำลังกังวลเรื่องของเขาเพราะเหตุผลนี้เขาต้องเสียใจจนต้องคร˹าครวญออกมาแน่ๆยังไงก็ตาม สหายคนนี้ก็ไม่มีทางรู้ แต่เขากลับคิดว่าจ้าวจิงจิงเป็นห่วงตัวเองจริงๆยังไงก็ตาม เขายังคงทำสีหน้าหวาดกลัวแล้วพูดว่า“ศิษย์พี่ ท่านรู้มั้ย นินจาพวกนั้นโคตรน่ากลัวเลย ผมน่ะนะ หาอิฐขณะที่วิ่ง ตอนพวกมันไล่ตามมา ผมก็ได้ฟาดอิฐใส่หัวพวกมัน ผมแทบหนีพวกมันไม่พ้นแหนะ”“แล้วนายเก็บขาไว้ทำอะไร?” ในใจของจ้าวจิงจิงพูด ศิษย์น้องของเธอคนนี้ คงจะเป็นราชาผู้ขว้างอิฐจริงๆ สินะ“แค่วิ่งก็ยังจะไม่ได้ ยังจะให้เตะพวกมันอีก ผมได้ตายกันพอดี” ฉินเฉาเบ้ปากแล้วพูด “เคโกะกลัวจนสลบไป ผมจึงต้องอุ้มเธอหนี เหนื่อยแทบตาย”“เคโกะตัวเบาจะตาย นายน่ะต้องออกกำลังกายเพิ่ม!” จ้าวจิงจิงถลึงตาใส่ฉินเฉา จากนั้นเดินเข้าไปหาเคโกะที่กำลังถูกฉินเฉาอุ้มเอาไว้อยู่ พร้อมกับบีบนวดตามจุดต่างๆ บนร่างของเธอ จากนั้นเคโ
