“บ้าเอ๊ย จะหนีไปไหน!” ขณะที่ฉินเฉาและเคโกะวิ่งหนีอยู่นั้น เกะนินในชุดสีน˺าเงินก็ลอยออกมาจากที่ซ่อนที่อยู่ใกล้ๆ ยืนขวางหน้าฉินเฉาดวงตาภายใต้หมวกคลุมหน้า มองมาที่ฉินเฉาราวกับกำลังมองคนตายชายคนนี้ต้องตายแต่ผู้หญิงคนนั้น เธอเป็นคนของตระกูลอ้าวกาน…จะลงมือกับเธอไม่ได้ อยากแรกคงต้องทำให้สลบ แล้วนำกลับไปในนายน้อย (ตระกูลจักรพรรดิ) จัดการ“อ๊า!” เคโกะที่อยู่ในอ้อมแขนของฉินเฉา เมื่อเห็นนินจาน่ากลัว ก็อดร้องออกมาไม่ได้ฉินเฉาตบหลังเธอเบาๆ บอกเธอว่าไม่ต้องกลัว“หนีเหรอ? ใครบอกว่าฉันหนีกัน?”ฉินเฉาที่กำลังอุ้มเคโกะ พูดกับนินจาตรงหน้าดูเหมือนว่าคนจากตระกูลจักรพรรดิยังไม่รู้ว่าเขามาญี่ปุ่นแล้วไม่อย่างนั้นพวกมันคงไม่ส่งพวกเกะนินไล่ตามเขามาอย่างนี้“จะตายอยู่แล้วยังมาทำปากเก่งอีก” นินจาคนนั้นหัวเราะเยาะ“มารับความตายซะ”“เคโกะ เธอพักไปก่อนนะ” มือของฉินเฉาที่อุ้มเคโกะอยู่ก็ปล่อยเธอลง พร้อมกับเลื่อนขึ้นไปจับเส้นเลือดใหญ่ที่คอของเธอ จากนั้นก็บีบมันไว้เบาๆ ทำให้เลือดไม่วิ่งขึ้นไปเลี้ยงสมอง ทำให้เธอสลบไปขณะเดียวกัน เขาใช้มือข้างหนึ่งประคองเคโกะไว้ ขณะที่อีกข้างก็ยื่นออกไปข้างหน้าเสียงดาบดัง ติ๊ง ยามเมื่อนินจาแทงดาบเข้ามา ทันใดนั้นก็ถูกนิ้วทั้งสองของฉินเฉาจับไว้“อะไรกัน!” นินจาคนนั้นตกใจ มองดาบในมือตัวเองที่ถูกนิ้วจับไว้เขาพยายามถึงกลับมา แต่พบว่าแม้จะใช้แรงทั้งหมดก็ไม่อาจทำให้ดาบขยับได้“นี่ นี่เป็นไปได้ยังไง!”
