“แน่นอนว่าไม่” ฉินเฉายักไหล่ “แล้วแต่คุณจะคิดเลย”ฝั่งตรงข้ามยังคงขายดี เหล่านายแบบ นางแบบที่ถูกจ้างมาทำหน้าที่บริการลูกค้าต่างทำงานได้ดี ไม่นานก็มีคนล้นออกมาจากร้านแต่ทางด้านนี้ ชั่งเงียบเหงาซะเหลือเกิน นอกจากผู้อำนวยการ กับจ้าวจิงจิงและพวกเขาแล้ว ก็ไม่มีคนอื่นอีกโอคาว่าพาสองสาวงามที่เป็นลูกน้องของเขายืนอยู่อีกฝั่ง มองดูวิกฤตของเคโการาวกับกำลังมองดูตลก“เคโกะจัง ถึงเวลาที่ต้องขอความช่วยเหลือจากฉัน โอคาว่า ทาการะคนนี้ได้แล้วนะ!” ชายคนนั้นยังคงพูดจาล่อลวงเคโกะ “ไม่อย่างนั้นตอนเธอแพ้ จะมาร้องไห้ไม่ได้นะ!”“งี่เง่า…” ฉินเฉาเหล่ตามองเขา พร้อมกับทิ้งสองคำนี้ไว้ให้“แก!” แค่นี้ก็ทำให้โอคาว่าโกรธแล้ว แต่เขาก็ไม่กล้าทำอะไรฉินเฉา ดังนั้น เขาจึงแอบส่งสายตาให้กับเพื่อนของเขาที่เป็นประธานนักเรียน ยามาโนะ รันคนนี้ยามาโนะ รันไม่เคยเห็นโอคาว่าถูกเอาเปรียบอย่างนี้มาก่อน ดังนั้นเมื่อเห็นสายตาของเขา เขาก็เข้าใจทันที พร้อมกับเปิดปากพูดขึ้น“ท่านผู้อำนวยการ เราไม่ควรอยู่ที่นี่ จากคำพูดของเพื่อนของเคโกะ งานโรงเรียนครั้งนี้มีขนาดใหญ่ ยังมีหลายที่ที่ต้องการคำแนะนำของท่านผู้อำนวยการ!”“ระ รออีกไม่นานหรอกค่ะ!” เมื่อเคโกะได้ยินคำพูดของยามาโนะก็รีบพูดขึ้นมา“โอ้ เคโกะจัง แล้วไม่นานของเธอที่ว่าน่ะเมื่อไหร่” โอคาว่าสอดปากขึ้นมาจากด้านข้าง “เวลาของท่านผู้อำนวยการมีค่าอย่างมาก ไม่สามารถล่าช้าได้”“เมื่อนายอยากจะเล่นก็รอ
