ากพูดจบ จ้าวชิงซานก็ถามสาวน้อยที่อยู่ใกล้ๆ ทันที“แม่หนูน้อย ฮอลล์นั้นไปทางไหน?”“พ่อ!” จ้าวจิงจิงร้องออกมา ป้ายแนะนำนั้นเขียนไว้อย่างชัดเจนโอตาคุฮอลล์นั้นตั้งอยู่ที่สนามกีฬาทางประตูตะวันออก“ถ้าพ่อทำอย่างนี้อีก หนูจะไล่พ่อกลับแล้วนะ!” จ้าวจิงจิงโมโหพ่อของเธอ จากนั้นก็เริ่มหาป้ายแนะนำคาเฟ่อย่างรวดเร็ว เธอก็เห็นป้ายคาเฟ่“อืม ทำไมถึงมีคาเฟ่สองที่ล่ะ?” จ้าวจิงจิงอ่านป้าย “นอกจากคาเฟ่ที่เคโกะดูแล ก็มีคาเฟ่ที่นักเรียนชื่อ โอคาว่า ทาการะเป็นคนจัด ใช่แล้ว แข่งกันงั้นสินะ”“การแข่งขันเป็นเรื่องดี!” จ้าวชิงซานพูดอยู่ด้านข้าง “เมื่อมีการแข่งขัน ก็ย่อมมีการพัฒนา”“คุณลุงพูดได้ดี!”เมื่อเสียงของจ้าวชิงซานจบ ก็พลันมีเสียงของเด็กชายดังมาจากด้านข้างทั้งสองคนหันไปมอง เห็นนักเรียนในชุดตะวันตก หวีผมเรียบแปล้เหนือจมูกวางไว้ด้วยแว่นตาขอบทอง ตบมือช้าๆ ขณะที่พูดออกมานักเรียนชายที่ปรากฏตัวคนนี้ท่าทางดูฉลาด และมากความสามารถ“นายเป็นใคร?” จ้าวจิงจิงมองนักเรียนชายคนนั้น ไม่รู้ทำไมถึงต้องใส่เจลพร้อมกับหวีผมซะเรียบแปล้ขนาดนั้น แล้วถามขึ้น“ผมเป็นประธานนักเรียนโรงเรียนมัธยมปลายมิโดริแห่งนี้ มีนามว่า ยามาโนะ รัน” ชายคนนี้โค้งตัวลงน้อยๆ จากนั้น ก็มองจ้าวจิงจิงด้วยสายตาเป็นประกาย แล้วพูดขึ้นว่า “ไม่ทราบว่าคุณคนสวยเป็นนักเรียนใหม่หรือเปล่า เพราะผมเหมือนไม่เคยเห็นคุณมาก่อน”“โทษที ฉันไม่ใช่นักเรียน” จ้าวจิงจิงยักไหล่ “ฉันมา
