ขาจำได้ ยามเมื่อตัวเองลวนลามหญิงสาว เมื่อเธอต้องการวิ่ง พวกเขาก็กันพวกเธอไว้อย่างนี้เหมือนกันตอนนี้ พวกเขาเหมือนกับหญิงสาวพวกนั้นที่ทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงหวาดกลัวทันใดนั้น ชายคนนั้นก็เดินมาหาพวกเขา“ฮี่ฮี่ ไม่เป็นไรนะ ฉันจะทำเบาๆ เจ็บนิดเดียวเท่านั้นเอง” ฉินเฉาราวกับได้ฟังคำอวยพร ยื่นมือออกไปอย่างมีความสุข จับไหล่ชายคนนั้น ราวกับจับไก่ยังไงยังงั้น ดึงเขามาตรงหน้าชายคนนี้สั่นไม่หยุด ฉินเฉาจับข้อมือเขาขึ้นมา พร้อมกับบีบเบาๆกร็อบ! เสียงกระดูกแตกดังออกมา ชายคนนั้นล้มลงกับพื้น ตัวกระตุกเคโกะใจแป้ว วิธีการของยามาซากิซัง โหดร้ายเกินไปแล้ว“ยามาซากิซัง ปล่อยพวกเขาไปเถอะ พวกเขาได้รับโทษพอแล้ว”เคโกะยังคงใจดีราวกับนางฟ้าเหมือนทุกที เธอเปิดปากพูดช่วยคนพวกนี้“รับโทษ?” ฉินเฉาเลิกคิ้ว “ใช่แล้ว พวกมันได้รับโทษไปแล้ว”คำนี้ ทำให้ทุกคนคิดว่า ราวกับได้ฟังคำสอนของพระเยซูในความฝันแต่หลังจากที่ฉินเฉาพูดคำที่ตามมา ก็ทำให้คนพวกนี้ ตกลงไปในขุมนรกทันที“แต่ โทษที่พวกมันได้รับยังไม่เพียงพอ” ฉินเฉาพูดจบ ก็ยกตัวอย่างคนที่ข้อมือยังไม่หัก “เธอดูสิ ยังมีหลายคนที่ยังไม่โดน ฉันเป็นคนยุติธรรมเสมอ เมื่อทำโทษผู้คนก็ต้องทำให้ครบทุกคน พวกเขายังเหลืออีกหลายคน ไม่สามารถหนีไปไหนได้ ต้องถูกลงโทษ”หลังจากพูดจบ ฉินเฉาก็จับข้อมือของชายที่ยังไม่โดนไว้ จากนั้นก็บีบมัน พร้อมกับการบีบ เสียงร้องโหยหวนก็ดังมา “อย่างนี้”“ยามาซากิซัง…” เค
