กมา จากนั้นก็แย่งเมนูจากมือของหลิวต้าไห่“ศิษย์พี่ใหญ่ นี่ไม่ใช่โรงเรียนนะ ที่จะมาสั่งผัดผักแล้วก็พอน่ะ?”“หะ?” เมื่อหลิวต้าไห่ พบว่าเมนูอยู่ในมือยามาซากิ ก็พลันร้องออกมา“ยามาซากิ นายพูดแบบนี้ได้ยังไง” จ้าวจิงจิงจ้องฉินเฉา “ศิษย์พี่เป็นคนธรรมดา ยิ่งกว่านั้น เรายังเป็นคนกันเอง แค่เขามีน˺าใจเลี้ยงพวกเรา แค่นี้ก็พอแล้ว”“ใช่แล้ว เราเป็นพี่น้องกัน มีเท่าไหร่ก็กินเท่านั้น!”เมื่อหลิวต้าไห่ ได้ฟังคำพูดของจ้าวจิงจิง ก็ราวกับถูกทำร้าย เส้นเลือดผุดขึ้นมา พูดว่า“โอ้ ศิษย์พี่ ผมผิดไปแล้ว ที่ไม่เกรงใจศิษย์พี่ใหญ่”ฉินเฉาเปิดเมนูพร้อมกับหัวเราะ จากนั้นก็เลือกอาหารที่แพงที่สุดอยู่หลายจาน แล้วพูดกับบริกรสาวว่า“คนสวย อย่าได้มองศิษย์พี่ใหญ่ของเราด้วยท่าทางอย่างนั้น ฮึ่มจะบอกให้ ศิษย์พี่ใหญ่ของเราเป็นคนธรรมดา แค่พามาที่นี่ได้ก็แทบจะหมดตัวแล้ว! อย่าได้บีบคั้นเขาเลย เธอไม่เห็นเหรอ ที่เขาสั่งมีแต่ผักทั้งนั้น! นี่ นี่ และก็นี่ เอามาให้ฉันอย่างละสอง!”“ค่ะ ค่ะ!” แม้ว่าจะถูกด่า แต่เมื่อได้ส่วนแบ่งจากค่าอาหาร บริกรสาวก็ยิ้มหน้าบาน พยักหน้าให้กับฉินเฉาไม่หยุด“เอ๋? อย่างละสอง?” หลิวต้าไห่ใจกระตุกอาหารที่เขาสั่งพวกนี้ ถ้าเขาจำไม่ผิด แต่ละอย่างมันราคาเป็นหมื่นเลยนะ!เชี่ย ยามาซากิ คาโต้คนนี้ไม่คิดจะปล่อยเขาไปจริงๆ สินะ เขาจะกินจนเขาล้มละลายเลยใช่มั้ย แม่งเอ๊ย!“เฮ้ ศิษย์พี่ใหญ่ ผมค่อนข้างกินจุ ยิ่งกว่านั้น ผมต้องกินให
