เคโกะหน้าแดง ลังเลอยู่ชั่วขณะสุดท้ายเมื่อเห็นเวลาที่นาฬิกาที่ใส่อยู่บนข้อมือ สุดท้ายก็หายใจเข้าลึกๆ ครั้งหนึ่ง ตัดสินใจ จากนั้นก็พูดกับฉินเฉา“ก็ได้ เราเดินข้ามสะพานกันเถอะ”“ฉลาดมาก” ฉินเฉาเอามือลูบผมเคโกะพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างเคโกะสะบัดหัวเล็กๆ ของเธอ จากนั้นก็เบ้ปากมองฉินเฉา“ยามาซากิซังอย่าทำอย่างนี้อีก ผู้อื่นไม่ใช่เด็ก อย่ามาลูบผมฉันสิ”“นอกจากรูปร่างแล้ว ก็ไม่มีที่ไหนเลยที่จะมองว่าเธอไม่ใช่เด็ก…”ฉินเฉาลากนิ้วขึ้นลงตรงหน้าเคโกะ แต่เหมือนสาวน้อยจะฟังไม่เข้าใจแต่คิดว่าฉินเฉาพูดว่าร่างกายของเธอยังเป็นเด็ก“ผู้อื่นโตแล้ว!” เคโกะพึมพำ “แต่คนในครอบครัวบอกว่าฉันยังไร้เดียงสา!”“เอาล่ะ เธอเป็นผู้ใหญ่อายุร้อยปี โอเค๊?” ฉินเฉาถอยให้ก้าวหนึ่งยักไหล่ แล้วพูด “คุณหนูใหญ่เคโกะ คาบเรียนกำลังจะเริ่มแล้วนะ!”“อ๊า!” เคโกะเอามือปิดปากอย่างตกใจ รีบถือกระเป๋าแล้ววิ่งทันทีเธอแทบลืมไปแล้วว่าตัวเองกำลังจะสายไม่รู้ทำไม เวลาอยู่ด้วยกันกับยามาซากิซังแล้วรู้สึกใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวยามาซากิซัง เป็นคนไม่ดีจริงๆ ด้วย!“ยามาซากิซัง เร็วเข้า!”ขณะที่วิ่ง เคโกะก็ยังไม่ลืมนึกถึงคนไม่ดีคนนี้“ฉันร่างกายแข็งแรงนะ” เคโกะพูดกับฉินเฉา ด้วยน˺าเสียงร่าเริง“อย่าดูถูกเชียวล่ะ ฉันเป็นถึงนักกีฬาวิ่งระยะไกลของโรงเรียนเชียวนะ!” ใบหน้าของเคโกะดูภูมิใจยามพูดกับฉินเฉาฉินเฉาแปลกใจ พร้อมกับคิดขึ้นได้ว่าชมรมในโรงเรียนญี่ปุ่นมีเยอะมาก!เมื่
