ดีไม่รู้ว่าฉินเฉามีความคิดสกปรกอะไร แถมยังแนะนำโรงเรียนที่สวยงามของเธอให้กับเขาอย่างตื่นเต้นอีกต่างหากขณะที่ทั้งสองเดินคุยกัน ก็ได้เดินมาถึงทะเลสาบที่ใสกระจ่างทะเลสาบแห่งนี้มีสะพานทอดผ่าน นักเรียนชายหญิงบางคู่ เดินจูงมือกันข้ามสะพาน“พระเจ้าช่วย ในโรงเรียนถึงกับมีทะเลสาบ….ฉันเห็นมันมีปลาด้วยแถมยังเยอะมาก โรงเรียนเธออนุญาตให้ตกปลามั้ย?”“ตกได้ แต่ต้องจ่ายเงิน” เคโกะพูด “แต่ยามาซากิซัง นายอย่าคิดว่าปลาที่นี่น่ารักนะ ถ้านายพยายามตกมันจริงๆแล้วล่ะก็ มันเป็นเรื่องยากมาก”“หืม? อย่างนั้นเหรอ?” ฉินเฉาเป็นผู้ฝึกตนเส้นทางปีศาจ เขาไม่ได้ฆ่าคนมั่วซั่ว แต่ก็ไม่ถือเรื่องแบบนี้“ปลาพวกนี้ไม่ใช่ปลาที่เลี้ยงไว้เพื่อตก”ฉินเฉามองที่ริมตลิ่ง เขาเห็นชาย 2-3 คน ดูจากอายุของพวกเขาแล้ว ท่าทางจะเป็นครูในโรงเรียนแห่งนี้“ยิ่งกว่านั้น การตกปลาก็เป็นการฝึกอย่างหนึ่ง”“โอ้ ทำไมยามาซากิซังถึงคิดอย่างนั้นล่ะ”เคโกะส่ายหัว จากนั้นก็พูดกับฉินเฉาอย่างจริงจัง“นายคิดว่าปลาเล็กๆพวกนี้เป็นแค่ปลาสินะ บางทีนายคงไม่ได้คิดอะไร แต่บางที มันเป็นปลาตัวเล็กๆที่มีอิสระ มีพ่อปลาที่รักมันตัวหนึ่งมีแม่ปลาที่รักมันตัวหนึ่ง ครอบครัวของมันมีกันอยู่ 3 ตัว ทุกวันต่างใช้ชีวิตในทะเลสาบอย่างมีความสุข แต่วันหนึ่ง ลูกของพวกมันได้ถูกนายตกไปกิน เหลือเพียงแค่พ่อแม่ปลาที่น่าสงสาร สุดท้าย พวกมันก็ตรอมใจตายอย่างช้าๆ….”คำพูดของเคโกะ ทำให้ฉินเฉาอยากจะคุก
