“หึหึ…” อันชิงไป่อิงยังคงไม่ใส่ใจตาแก่นี่ แล้วพูดว่า “ใครรับรองให้เขาเป็นผู้นำตระกูล? นายลืมไปแล้วหรือไงว่าฉันเป็นรักษาการผู้นำตระกูล”“ผู้นำตระกูลเป็นเรื่องของพวกเราเหล่าผู้อาวุโสเป็นผู้ตัดสิน เธอเป็นรักษาการผู้นำเพราะอันชิงที่สามเป็นผู้แต่งตั้ง แต่ตอนนี้อันชิงที่สามตายแล้ว เธอก็ไม่ใช่รักษาการผู้นำอีกต่อไป”อันชิงเป่ยหมิงที่นั่งอยู่พูดอย่างชั่วร้าย“อยากได้แหวนในมือของฉัน อันชิงไป่อิง ที่เป็นรักษาการผู้นำตระกูลตอนนี้เหรอ” อันชิงไป่อิงไม่โมโห เพราะเธอรู้ว่าตาแก่นั่นจะต้องพูดคำนี้ออกมา“ตระกูลอันชิงของเรามีประเพณีอยู่ ใครที่มีแหวนประจำตำแหน่งคนนั้นคือผู้นำ ฉันพูดถูกมั้ย”อันชิงไป่อิงยิ้ม สายตาไม่แยแส “พวกผู้อาวุโสอย่างพวกนาย พูดอะไรคิดถึงหน้าตาตัวเองบ้าง อย่าพูดจาเหลวไหล ตาแก่ที่ใกล้ตายกลุ่มหนึ่ง คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์อย่างนั้นเหรอ?”“เธอ!” คำพูดนี้ ทำให้เหล่าผู้อาวุโสทั้งชายและหญิงเรียกชื่ออันชิงไป่อิงเสียงดัง“อันชิงไป่อิง!” ผู้อาวุโสใหญ่ตัวสั่น “ถ้าเธอไม่ส่งแหวนมา ฉันจะไม่เกรงใจแล้วนะ!”“ไม่เกรงใจ ฉันอยากจะเห็นจริงๆ?” อันชิงไป่อิงเอียงหัวอย่างน่ารัก ยั่วให้ผู้อาวุโสใหญ่ลงมือราชันย์ภูติชูร่า ยังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ มือจับดาบที่เอวแม่งเอ๊ย มีชูร่าอยู่อย่างนี้ ฉันจะไปลงมือกับเธอได้ยังไง!“อันชิงเป่ยเสวี่ย จัดการเธอให้ฉัน!” ยังไงก็ตาม ในตระกูลนี้ เขาก็เป็นนายใหญ่ อันชิงเป่ยหมิงรีบออกคำสั่ง “รีบจัด
