การคนทรยศตระกูลให้กับฉัน! ฉันในฐานะลุง ขอสั่งเธอ!”อันชิงเป่ยเสวี่ยลังเล แต่ถึงยังไง ตาแก่นี่ก็เป็นลุงของเธอ หลังจากที่พ่อของเธอตายไป อันชิงเป่ยหมิงก็เป็นคนเลี้ยงดูเธอเธอสูดหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็พูดกับอันชิงไป่อิง“รักษาการผู้นำตระกูล ขอโทษด้วย”จากนั้น เธอก็อัญเชิญชิคิกามิของตัวเองเมื่อเห็นทั้งสองคนต่อสู้กัน อันชิงเป่ยหมิงก็แสยะยิ้มในใจถ้าทั้งสองคนต่อสู้จนตายไปด้วยกันก็ดี หลังจากนี้ ลูกชายของเขาจะได้หมดเสี้ยนหนาม“ช้าก่อน!” อันชิงไป่อิงไม่อยากจะสู้กับอันชิงเป่ยเสวี่ย เธอรีบยกมือขึ้น เปิดปากพูด “ใครบอกว่าตำแหน่งผู้นำตระกูลเป็นของฉันกัน”“โอ้?” อันชิงเป่ยหมิงนั้นคิดว่าผู้หญิงคนนี้กลัว จึงรีบพูดว่า “ถ้าเธอส่งแหวนมา ฉันจะไม่ทำอะไรเธอ”“แกปัญญาอ่อนหรือไง?” อันชิงไป่อิงเหลือบตามองตาแก่นี่ “มอบให้ตาแก่ใกล้ตายอย่างแกเนี่ยนะ? แกคิดว่าแหวนวงนี้เหมาะกับขยะที่นกเขาไม่ขันอย่างแกหรือไง?”“เธอ เธอ…” ตาแก่ตัวสั่นเทา เป็นบ้าไปแล้ว คำพูดตรงๆ ของอันชิงไป่อิงแทงใจดำเขาแม้ว่าจะมีสาวสวยมากมาย แต่เขาทำได้เพียงลูบคลำไม่อาจสนุกบางครั้ง ตาแก่นี้ถึงกับเรียกชิคิกามิของเขาออกมา มองดูชิคิกามิที่มีสภาพราวกับสัตว์ป่า กระทำกับหญิงสาวเหล่านั้น ก็ทำให้เขารู้สึกพอใจตอนนี้ ตอนนี้ อันชิงไป่อิงคนนี้ ถึงกับพูดคำนี้ออกมาตรงๆ ต้องฆ่าเธอ ต้องฆ่าเธอให้ได้!“แม้ว่าฉันจะไม่ใช่ผู้นำตระกูล แต่แน่นอนว่าต้องมีคนรับช่วงต่อ”จากนั้น อันชิง
