“โอ๊ยยย เกือบตายแล้ว” ประตูนั้นถูกน็อคอยู่บนพื้น แขนขาแน่นิ่งไม่ขยับ ไม่สามารถลุกขึ้นได้ ดูเหมือนจะโดนมาหนัก ทำให้หยานจื่อลุกไม่ขึ้น“ซุมิมาเซน (ขอโทษครับ) !” ฉินเฉามองไปที่คนขับที่ดูเซ่อไป “น่าอายจริงๆ ประตูบ้านผมมันชอบวิ่งซนแบบนี้แหละ ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้คุณกลัว”“ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวล…” คนขับส่ายหัว จากนั้นพลันตกใจ “หือประตู? ประตูชอบวิ่งเล่นไปทั่วอย่างนั้นเหรอ?”ฉินเฉาไม่สนว่าลุงคนนั้นจะคิดยังไง เขาวิ่งไปหาหยานจื่อที่อยู่ด้านข้างอย่างรวดเร็ว วางมือลงไปแตะที่ประตู พร้อมกับพูดอย่างชั่วร้าย“เจ้าตัวปัญหา ถ้านายกล้าสร้างปัญหาให้กับบิดาอีกล่ะก็ บิดาจะจัดการดูดวิญญาณนายซะ!”ฉินเฉาไม่คิดว่าคำที่เขาพูดจะทำให้คนหวาดกลัว เขามีแก่นแท้ปีศาจ ที่สามารถดูดวิญญาณได้ หยานจื่อไม่เชื่อ และเหมือนกำลังจะเถียง แต่ทันใดนั้น ก็รู้สึกว่า ฉินเฉาได้ส่งพลังของแก่นแท้ปีศาจเข้าไปในร่างของมัน มันพลันทำตัวเรียบร้อยๆ ทันที“ไม่ ไม่! พ่อหนุ่มสุดหล่อ ผู้อื่นแค่ล้อนายเล่นเท่านั้น ล้อเล่นน่ะแหะๆ …”หยานจื่อน˺าตาไหลพราก เชี่ย ทำไมเจ้านี่ถึงได้มีแก่นแท้ปีศาจในร่างด้วย อ๊า!วิญญาณตัวมันฝึกฝนกว่าร้อยปี ถึงได้เป็นอย่างนี้ได้ ถ้าอยู่ๆ พลันถูกดูดเข้าไป ตัวมันต้องตายอย่างแน่นอนภายใต้คำขู่ที่น่ากลัว หยานจื่อก็ยอมรับในโชคชะตา“หลังจากนี้จะไม่วิ่งอีกแล้ว?” ฉินเฉารีบถามต่ออย่างชั่วร้าย“ไม่วิ่งแล้ว…ฉันจะช่วยนายอย่างซื่อสัตย์ที่สุด…”ใ
