นใจของหยานจื่อพูดว่า ลุงมันเถอะ บิดาจะกล้าวิ่งได้ยังไง“อย่างนั้นก็ดี” ฉินเฉาตบเข้ากับประตูเบาๆ ใบหน้านั้นก็หายไปจากนั้นเครื่องสำอางก็กระโดดออกมา เขารับมันไว้“ประตู ประตูบ้านเอ็งไม่เป็นอะไรนะ…”ลุงคนนั้นไม่เข้าใจ แต่เมื่อเห็นแขนขาของมันหายไป ในใจก็รู้สึกหวาดกลัว“น่าเสียใจจริงๆ มันถูกฆ่าไปแล้ว…” ฉินเฉายักไหล่ ขณะที่เดิน“ฉะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ…” ลุงคนนั้นกลัวเรื่องแปลกๆ นี้ รีบพูดออกมา“ผมรู้ ผมไม่โทษลุงหรอก ได้แต่โทษว่ามันไม่ระวังเอง” ในใจฉินเฉาแอบดีใจ เมื่อเขาเพิ่งจะหันเพื่อจากไป ก็พลันได้ยินเสียงดังมาเขาทนไม่ไหว หันไปมอง เห็นกลุ่มคนในชุดคลุมแบบญี่ปุ่น เดินไปที่อีกฝั่งของถนนมีชายคนหนึ่งที่สูงเป็นพิเศษ เขาสูงประมาณสองเมตร ยิ่งกว่านั้นหัวของเขาโล้นเขาเห็นพวกประตู หน้าต่างนอนเกลื่อนถนน ถูกเตะถูกถีบ ถีบจนมันแตกออก“บากะยาโร่ (ไอ้งั่ง) ! สารเลวนั่นบังอาจมาขวางถนน ขวางทางบิดา!”ชายคนนั้นดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ดี ชี้ไปที่ประตูบานที่แยกออกบานนั้น ร้องตะโกนออกมา“โทริจิโร่ พอได้แล้ว” ขณะที่ชายหัวโล้นกำลังคลั่ง ในกลุ่มคน ได้มีชายหนุ่มที่ไว้หนวดใต้คางเปิดปากพูด“เราจะไปก่อเรื่องที่ตำหนักยุทธ์ อย่าสร้างเรื่องที่นี่”“ครับ!” ฐานะของชายหนุ่มไว้หนวดคนนั้นดูท่าจะไม่เล็ก เมื่อเขาพูด โทริจิโร่ ชายหัวโล้นก็พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง เขาเดินหลบไปข้างๆจากนั้นคนกลุ่มนั้นก็เดินต่อไป“ลุง พวกนั้นทำอะไร?”ฉินเฉารู้สึกสนใจ จึงถาม
