“ฉินเฉา ตอนนี้ นายก็เรียนภาษาญี่ปุ่นมาครึ่งเดือนแล้ว ลองพูดให้ฉันฟังสิ”ครึ่งเดือนต่อมา ทั้งสองคนในบ้านของหลิวจาง สาวสวยเจ้าของบ้านยืนอยู่พร้อมกับเท้าเอว และชี้ไม้เรียวมาที่ฉินเฉาอย่างหยิ่งยโสพร้อมกับพูดด้วยน˺าเสียงที่เต็มไปด้วยความเดือดดาลตลอดครึ่งเดือน หลิวจางใกล้จะเป็นบ้าเต็มทีเธอคิดว่าเธอเป็นครูที่มีความสามารถคนหนึ่ง ทุกวันเธอจะคอยสอน และทดสอบภาษาญี่ปุ่นของฉินเฉา แม้กระทั่งสอนบนเตียง แต่เจ้าน่าตายนี่ กลับหาโอกาสเล็กๆ น้อยๆ เอาเปรียบเธอเสมอในหัวของฉินเฉาไม่รู้ว่ามีอะไรบ้าง สอนวันนี้ พรุ่งนี้ลืม!เมื่อผ่านไปครึ่งเดือน แม้แต่ภาษาญี่ปุ่นพื้นฐานที่ง่ายที่สุด เขาก็ยังอ่านออกเสียงไม่ถูก!“ต้องพูดจริงๆ เหรอ?” ฉินเฉาที่กำลังเล่น psp อยู่ เงยหน้าขึ้นมาพูด“เหลวไหล ต้องพูดสิ!” หลิวจางอารมณ์ขึ้น ในใจเกลียดชังเขานักเธอเดินเข้าไป แย่ง psp ของเขา โยนไว้อีกฝั่ง“นายมาญี่ปุ่นเพื่อทำงาน ไม่ได้มาเล่น ฉะนั้น นายต้องทำงาน!”หลิวจางคาดหวังกับมันมาก เธอจึงพูดอย่างไม่พอใจ “งาน งานเข้าใจมั้ย? หรือว่านายลืมไปแล้ว? พูดญี่ปุ่นไม่ได้ นายจะไปหาฐานลับได้ยังไง? เร็วเข้า พูดให้ฉันฟัง!”“โซ่ก๋า (รู้แล้ว) …” เมื่อฉินเฉาเห็นหลิวจางโกรธขึ้นมา จึงพยักหน้า“ถ้ารู้แล้วก็พูดสิ!” หลิวจางพยักหน้า เหวี่ยงแส้หนังเล็กๆ ของเธอในใจของเธอพูดว่า ฉินเฉาคนนี้ เรียนมาตั้งนาน แต่วันนี้ดูเหมือนจะจำคำที่สอนเมื่อสองวันก่อนได้ในที่สุด เจ้านี่
