กลงที่ร่างของฉินเฉาในช่วงเวลาที่ฟาดลงไป ในใจหลิวจางรู้สึกลังเล จึงเปลี่ยนทิศทางเป็นโซฟาแทน ทำให้มันส่งเสียงดังออกมา“ถ้าวันนี้ไม่ลงโทษนาย ฉันคิดว่านายต้องลอยขึ้นฟ้าแน่ๆ!”เมื่อเห็นท่าทางเดือดดาลของหลิวจาง ฉินเฉาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มในใจแต่เมื่อนึกถึงสัมผัสนุ่มมือเมื่อกี้นี้ ท่อนล่างของฉินเฉาก็เหมือนจะแข็งตัวขณะที่หลิวจางกำลังจะพูดอะไรอีกนั้น ประตูของบ้านสองชั้นก็ดังขึ้น“ทีมหลิว มีพัสดุมาส่งคุณฉินครับ”ที่ประตู เสียงของชายสวมแว่นดังขึ้นมาเขาเรียกหลิวจางว่าทีมหลิว ดูเหมือนว่าฐานะในองค์กรของหลิวจางจะไม่สูงเท่าไหร่“รู้แล้ว” หลิวจางตอบรับด้วยเสียงแข็งๆ “บอกเขาให้รอก่อน”“ครับ” เสียงฝีเท้าของชายสวมแว่นเดินลงบันไดไป“นาย ไปรับพัสดุ!” หลิวจางชี้ไม้ไปทางฉินเฉา พร้อมกับพูดอย่างโมโห“หา? ฉันยังพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้นะ” ฉินเฉากะพริบตาอย่างใสซื่อ“ไม่ใช่เรื่องของฉัน ถ้ารับไม่ได้ ไม่ต้องกลับมา!” หลิวจางกอดอกนั่งลงบนโซฟา ไม่สนใจเจ้าปีศาจน่าตายนี่อีกฉินเฉายักไหล่ เดินเปิดประตูลงบันไดไป รู้สึกประหลาดใจใครเป็นคนส่งมา? แถมยังรู้อีกว่าฉันอยู่ที่นี่ หรือว่าจะเป็นหลี่ไป๋ซานกับชีดูเหมือนว่า บางที หลี่ไป๋ซาน อาจจะส่งบางอย่างมาให้ตัวเอง?เมื่อฉินเฉามาถึง ข้างนอกยืนอยู่ด้วยพนักงานส่งของในชุดเครื่องแบบสีเขียว ในมือถือกล่องพัสดุ พร้อมกับใบเซ็นชื่อ“คุณครับ พัสดุของคุณ?”เมื่อชายคนนั้นเห็นชายคนหนึ่งในชุดโค้ตสีดำ ก็รีบพูดเป็
