นภาษาญี่ปุ่น“ครับ” ฉินเฉารับพัสดุมา ปากก็พูดตอบเป็นภาษาญี่ปุ่นอย่างคล่องแคล่ว “พัสดุนี่ส่งมาจากไหน?”“ผมไม่แน่ใจครับ” คนส่งของพูด“อืม”ฉินเฉาปั๊มตรา จากนั้นก็เซ็นชื่อภาษาญี่ปุ่นของตัวเอง จากนั้นก็ปิดประตูชื่อญี่ปุ่นนี้ หลี่ไป๋ซานเป็นคนตั้งให้เขา เรียกว่า ยามาซากิ คาโต้ ชื่อนี้ เป็นชื่อที่เขาจะใช้ในการแฝงตัวที่ญี่ปุ่น ฉินเฉาจำเป็นต้องจำไว้แต่ว่าเรียกว่าฉินเฉายังคงน่าฟังกว่า หลายชื่อนี่ดูยุ่งยากจริงถ้าหลิวจางเห็นเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้ เธอจะต้องตกใจอย่างแน่นอนเพราะว่า ไม่เพียงแต่ฉินเฉาจะพูดภาษาญี่ปุ่นอย่างคล่องแคล่วแล้วเขายังเขียนชื่อตัวเองเป็นภาษาญี่ปุ่นได้ด้วยแม้ว่าฉินเฉาจะไม่ชอบเรียนภาษาญี่ปุ่นเท่าไหร่ แต่ปัจจุบันนี้ เขาต่างจากตัวเองเมื่อตอนเป็นนักเรียนหลังจากที่เป็นผู้ฝึกตน สมองของเขาก็ดีขึ้น มันพัฒนาขึ้นอย่างมากสมองของเขา เป็นประเภทของความทรงจำภาพถ่าย มองปราดเดียวก็จำได้ดังนั้น การเรียนภาษาญี่ปุ่นสำหรับเขา จึงเป็นเรื่องง่าย เพียงแต่เขาไม่อยากจะแสดงออกเท่านั้น จึงทำตัวเหมือนเป็นไอ้งั่งฉินเฉามองดูพัสดุ พบว่า บนนั้นไม่มีข้อมูลผู้ส่งเขายืนอยู่ที่ประตูหน้าบ้าน แกะกล่องออก เปิดดูข้างในอะไรอยู่ในนี้นะ? ฉินเฉาคาดเดาว่าบางทีของข้างในนี้ อาจจะเป็นหลี่ไป๋ซานส่งมา แต่ว่ามันเป็นอะไรนั้น เขาก็ยังอยากรู้เขาเปิดกล่อง เห็นข้างในเป็นของ ทันใดนั้นก็ประหลาดใจพระเจ้า เป็นเครื่องสำอาง!เขาล้วงมือเข้าไป
