กิดอันตราย”“ค่ะ เราจะพาเขากลับเข้าข้างใน” หลิวจางรีบพูด จากนั้นก็มองไปที่ชายสวมแว่นกับฉินเฉาชายสวมแว่นกับฉินเฉาก็เดินเข้าไปล็อกแขนซานอิ๋ง จากนั้นก็ลากเขากลับเข้าไปในบ้านหลิวจางคุยอะไรกับตำรวจอีกนิดหน่อย จากนั้นก็เข้ามาในบ้าน ปิดประตู“ไอ้เวร!” หลังจากที่ประตูปิดลง ฉินเฉาก็สบถออกมาทันที สะบัดแขน โยนเจ้าสารเลวนี่ไปไกลกว่าสิบเมตร จากนั้นก็ชนเข้ากับกำแพงเหมือนจะค้างอยู่บนนั้นชั่วขณะ จากนั้นก็ตกลงพื้น“ดูเหมือนว่าแกอยากจะตายจริงๆ สินะ!” เหมือนฉินเฉาอยากจะฆ่าเจ้าสารเลวนี้อย่างมาก“เอาล่ะ ให้องค์กรจัดการกับคนทรยศนี้เอง” หลิวจางจับแขนฉินเฉาไว้ “อย่าให้คนแบบนี้ ทำมือนายสกปรกเลย”หลิวจางพูด ตัดสินใจว่าซานอิ๋งเป็นกบฏ เธอหันไปพูดกับชายสวมแว่นว่า “ไปพาคนมาคุมตัวเขากลับฐาน ลงโทษเขาในฐานะกบฏ ฉันอยากจะรู้นัก ว่าครั้งนี้พ่อของเขา ยังจะช่วยเขาได้อีกมั้ย”“เยี่ยม” ชายสวมแว่นพยักหน้า จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาบางคน“คุณคอนด้อม ขึ้นไปข้างบนกับฉัน” เมื่อเรียกโค้ดเนมของฉินเฉาหลิวจางก็อดเอามือปิดปาก หัวเราะคิกคัก ไม่ได้ฉินเฉาถอนใจแรง รู้สึกเกลียดชื่อนี้มาก แต่ก็ต้องจำใจ ก้มหัวเดินตามหลิวจางขึ้นบันไดไปบ้านหลังนี้ไม่เล็ก แค่ห้องบนชั้นสอง ก็ใหญ่กว่าห้องของฉินเฉาในเมืองซู่หนานแล้วยิ่งกว่านั้น ด้านข้างยังมีประตูกระจก ด้านนอกเป็นระเบียง เปิดรับแสงแดดเข้ามา ทำให้ทั้งห้องดูอบอุ่น ดูแล้วน่าพอใจหลิวจางนั่งลงบนโซฟา จ
