อของเขา มีปุ่มสีแดงเล็กๆ ปรากฏขึ้นนี่คือปุ่มยิงเรลกันโทโจ โรจิพลันกังวล มือซ้ายเขาเหงื่อชุ่ม วางไว้บนปุ่นเบาๆ ดวงตาของเขาหดแคบลง จ้องไปที่สัญลักษณ์บนหน้าจอที่เปลี่ยนไปมาไม่หยุดเรือหาปลาลำนั้น ไม่รู้ว่าไปวาดหน้าตาแบบนั้นมาจากไหน มันดูเหมือนเด็ก พร้อมกับแขนที่เป็นปืนใหญ่ยิงใส่เรือรบของเขาอย่างมีความสุขจากรวดเร็ว มันก็จัดการจมเรือรบของเขาไปแล้วสี่ลำ จากนั้นก็หันมาหาเรือธงของเขา“ดี เจ้าเรือน่าเกลียด ถึงตาแกแล้ว” เรือหาปลาลำนั้นพูดออกมาจากนั้นก็เคลื่อนที่มาทางเรือธงเมื่อได้ยินคำนี้ โทโจ โรจิก็เกิดอาการกลัว เขารีบกดปุ่มโดยไม่ลังเลซู่มมม! เรือธงถึงกับถูกแรงถีบของปืนทำเอาสั่นสะเทือน พร้อมกับถูกกดลงทะเล แต่เปลวเพลิงสีฟ้า ก็ได้พุ่งไปอย่างรวดเร็ว ยิงเข้าใส่ตรงหน้าอกของเรือหาปลาตูม! ร่างของเรือหาปลาระเบิดออกเป็นชิ้นๆ แม้ว่าจะระเบิดออกเป็นชิ้นๆ แต่ก็ยังคงถูกเปลวเพลิงสีฟ้านั้นเผาไหม้อยู่ อย่างรวดเร็วมันก็ถูกเผากลายเป็นตอตะโกมีเพียงสิ่งเดียวที่ไม่ถูกทำลาย นั่นก็คือเครื่องสำอางสีชมพูของผู้หญิงชิ้นหนึ่ง มันได้ถูกยิงใส่จนลอยขึ้นฟ้า กลายเป็นดังดาวตก หายไปในท้องฟ้ายามราตรีเป็นธรรมดาที่เครื่องสำอางเล็กๆ นี้จะไม่มีใครทันสังเกตเห็นเมื่อเห็นว่าเรือหาปลาถูกทำลายสิ้น โทโจ โรจิก็โล่งใจเขามองไปที่เรือรบที่เสียหาย กระจัดกระจายเกลื่อนทะเล ทันใดนั้นก็อยากจะตบปากตัวเองแม่งเอ๊ย บิดากินอิ่มจนไม่มีอะไรทำหรือไง ถึงได
