อเล็กนิดเดียว ทุกวันกินแค่แอปเปิลลูกเดียวก็อิ่มแล้วอย่างรวดเร็ว หนึ่งวันก็ผ่านไป อาหารของหญิงสาวก็ถูกกินไปจนเกลี้ยงชายสองคนนี้ พลันสนใจชายสวมแว่นที่อยู่มุมใกล้ๆ ทันทีชายสวมแว่น เหลืออาหารเพียงวันเดียว เขานำมาเพียงน˺าและบิสกิตเพียงเท่านั้น สิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือ เขาไม่ไปห้องน˺าแม้แต่ครั้งเดียว“เอาอาหารของแกมา!” ชายที่ได้รับบาดเจ็บไม่ได้ถือมีด เดินเข้าไป พร้อมกับชี้นิ้วไปที่ชายสวมแว่น ด้วยน˺าเสียงป่าเถื่อนชายสวมแว่นเปิดตาอย่างช้าๆ ชำเลืองไปที่ชายคนนั้นฉินเฉาที่มองผ่านเพลิงหยางเทวะ พลันสังเกตอย่างรวดเร็ว ในจังหวะนั้น จิตสังหารของชายสวมแว่นพลันปะทุขึ้นชายคนนี้ ไม่ใช่คนธรรมดา!“แม่งเอ๊ย ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง?” ชายคนนั้นพูดไม่ทันขาดปากก็มีมีดสั้นคมๆ จ่อเข้าที่คอของเขาถ้าขยับเข้าไปอีกนิด คอของเขาต้องถูกแทงอย่างแน่นอน“ร้องอีกสิ ฉันยินดีบริการส่งแกลงนรกให้ฟรีเลย”มีดสั้นเล่มนั้นมีสีดำ ถ้าไม่ตั้งใจมองดีๆละก็ จะมองไม่เห็นชายคนนั้นยืนเซ่อ เหงื่อแตกพลั่กต่อให้เป็นคนโง่ เขาก็ต้องรู้ ว่าชายคนนี้ ไม่ใช่คนลักลอบเข้าเมืองธรรมดาเขาได้แต่โทษโชคของตัวเอง ว่าทำไมหลบเข้าเมืองครั้งนี้ ถึงได้เจอแต่คนแข็งแกร่ง!ชายคนนี้ไม่โง่ เขาไม่พูดอะไร แล้วค่อยๆ ถอยหลังไปอย่างช้าๆเหลือไว้แต่มีดสั้นที่ยกขึ้นมาขู่เมื่อชายคนนั้นจากไป ชายสวมแว่นก็ไม่ก้าวร้าว เก็บมีดกลับจากนั้นก็ปิดตาลงอย่างช้าๆแม้ว่าเขาจะหลับตา แต่ไม่มีใค
