ซ่า ซ่า ซ่า…. บนทะเลเบื้องหน้าที่สงบ ทันใดนั้นก็เกิดคลื่นซัดเข้ามา อย่างรวดเร็ว พลันมีเรือแล่นเข้ามาตรงหน้าของทั้งสอง จากนั้นก็ค่อยๆ จอดตรงท่าเรือจากนั้น ชายวัยกลางคนตาบอดข้างหนึ่ง ก็เดินออกมาจากท้องเรือกระโดดขึ้นท่าเรือ มองมาที่ฉินเฉาอย่างเย็นชา“เอ็งใช่มั้ยที่ต้องการจะข้ามฝั่ง?”ชายวัยกลางคนพูดขึ้น น˺าเสียงเต็มไปด้วยกลิ่นอายของทะเล มีกลิ่นเกลืออยู่เต็มเปี่ยม ท่าทางของเขาเหมือนกับคนที่แล่นเรือมาปีแล้วปีเล่า“ใช่ หลี่ไป๋ซานบอกนายแล้วใช่มั้ย” ฉินเฉาหยิบแบงก์ร้อยออกมาปีกหนึ่ง ส่งให้กับชายคนนั้นฉินเฉาไม่กลัวว่าชายคนนี้จะเชิดเงินหนี เพราะว่าเขามีนับพันวิธีที่จะทำให้เขาตายอย่างทรมานแต่ชายคนนั้นไม่ทำ ธุรกิจอย่างพวกเขา เกียรติเป็นสิ่งที่ต้องมีไว้ไม่อย่างนั้น เพียงเพื่อเงินสำหรับคนสองคน กลับหักหลัง หลังจากนี้ เขายังจะทำงานนี้ได้อีกเหรอ“ดีมาก มากับข้า”เมื่อรับเงิน เขาก็ไม่พูดอะไร ทำเพียงพยักหน้า แล้วพาทั้งสองคนเดินเข้าไปในเรือตกปลา“เรือลำนี้…ข้ามฝั่งได้จริงๆ ใช่มั้ย?”ชีมองไปที่เรือเน่าๆ ที่ไม่อาจจะพังไปมากกว่านี้อีกแล้ว ในใจพลันเกิดคำถามขึ้นเธอไม่มีวิญญาณ ดังนั้นจึงไม่เข้าใจเรื่องยับยั้งอะไร เธอคิดอะไรเธอก็พูดอย่างนั้น“ถ้ากลัวก็ไม่ต้องขึ้น”นักลักลอบขนส่งคนนั้นเห็นแบบนี้ ก็ทิ้งคำพูดไว้ พร้อมกับกระโดดขึ้นเรือไปเรือลำนี้ไม่ได้ใหญ่ เมื่อเขากระโดดขึ้นไป จึงทำให้มันส่ายไปมาจากนั้น เขาก็ไม่สนใจคนทั้ง
