สอง เดินเข้าไปในห้องโดยสาร“ไปเถอะ ต่อให้เรือนี่จะจม ฉันก็พาเธอไปถึงญี่ปุ่นได้”ฉินเฉามีวิชากระบี่บิน แต่เขาไม่อยากทำให้คนแตกตื่น ดังนั้นจึงไม่ใช้มัน นอกจากจะไม่มีทางเลือก“อืม” ชีเชื่อมั่นในฉินเฉา ทั้งสองคนก็ก้าวขึ้นเรือที่ส่ายไปมา ยืนอย่างมั่นคงทั้งสองเป็นผู้ฝึกตน ต่อให้เรือส่ายแรงกว่านี้ อย่างมากก็ทำให้พวกเขาสั่นเบาๆ เท่านั้นนักลักลอบขนส่งคนนั้นเดินออกมา พบว่าทั้งสองคนเดินขึ้นมาด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ ใจเขาก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจ เพราะว่ายังไง เขาก็เคยผ่านลมฝนมาหลายลูก หลายครั้งที่เขาต้องช่วยส่งผู้ร้ายข้ามแดนดังนั้น อย่างรวดเร็ว เขาก็พูดกับคนทั้งสองคนว่า“เข้าไปข้างในกับข้า”ฉินเฉาและชีเดินเข้าไปในท้องเรือ พบว่ามีคนนั่งอยู่ในนี้กันหลายคนท้องเรือไม่ได้ใหญ่มาก พื้นที่ราวๆ ครึ่งหนึ่งของห้องเรียนขนาดกลางๆ ข้างในไม่สะอาด เต็มไปด้วยเศษขยะ ทุกคนนั่งอยู่กับพื้น เก้าอี้สักตัวยังไม่มีฉินเฉากวาดตามอง พบว่ามีคนทั้งหมด 5 คนและสองคนในนั้นเป็นผู้หญิง สีหน้าอ่อนเพลีย ไม่อาจเรียกว่าสาวงาม สารรูปราวกับผีตายซาก ดูราวกับไปญี่ปุ่นเพื่อไปเป็นสาวบริการผู้ชายอีกสามคน คนหนึ่งสวมแว่นตา รูปร่างผอม สีหน้าเหนื่อยหน่าย ไม่พูดอะไรสักคำ แอบอยู่ตรงมุมผู้ชายอีกสองคนนั้นสูง ใบหน้าดิบเถื่อน เมื่อฉินเฉาและชีเดินเข้ามาพวกเขาก็เงยหน้ามอง ก่อนอื่น มองฉินเฉาด้วยสีหน้าดูถูก จากนั้นก็กวาดตาไปที่หน้าอกของชีอย่างชั่วร้ายถ้าสายตาสาม
