“เข้าใจกับน้องสาวแกสิ” ฉินเฉาพูดอย่างดูถูก “ฉันแค่อยากจะฆ่าพวกแกที่นี่เท่านั้นเอง”“แม่งเอ๊ย!” รอยยิ้มบนใบหน้าของหมาป่าดำแข็งค้าง เมื่อถูกฉินเฉาหยอกล้อ“มารดามันเถอะ เป็นแค่ลูกเจี๊ยบ แต่มาทำตัวโง่ที่นี่อีก!” ตัวลูกน้องก้มหยิบอิฐจากด้านข้าง ขว้างใส่ฉินเฉาที่ยืนอยู่บนตู้โทรศัพท์เมื่อฉินเฉาเห็นก้อนอิฐกำลังลอยเข้ามา เขาก็ใช้พลังจิตบังคับให้อิฐก้อนนั้น พุ่งกลับไป ชนเข้ากับเจ้าคนที่ขว้างอิฐมาตัวลูกน้องคนนั้นไม่ทันได้เห็นว่าฉินเฉาทำยังไง ได้ยินเพียงเสียงตูมตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนที่น่าสงสารของเขา ตัวลูกน้องคนนั้นเอามือกุมหน้าผาก พร้อมกับล้มลงกับพื้นหิมะอย่างแรงอิฐก้อนนั้น ระเบิดหน้าผากของเขาออก ทำให้เลือดไหลอาบพื้นหิมะคนรอบๆ พากันกลัว อิฐก้อนนั้นพุ่งกลับมาราวกับเวทมนตร์ ฉินเฉาทำได้ยังไง“ทุกคนเข้าไปพร้อมกัน!” หมาป่าดำแอบสะดุ้งในใจ แต่เขาเป็นหัวหน้า เป็นไปไม่ได้ที่จะแสดงท่าทางขลาดเขลา ดังนั้น เขาจึงตะโกนเสียงดัง พร้อมทั้งดึงมีดออกมาจากเสื้อกันหนาวมีดสั้นเล่มนั้นสะท้อนแสงจันทรา ยามค˹าคืน สาดประกายอยู่ท่ามกลางกลุ่มคน“เยี่ยม!” พวกลูกน้องก็ดึงเอามีดของตัวเองออกมาเหมือนกัน ดูเหมือนว่าคืนนี้พวกเขาจะเตรียมตัวมาดี“ฉันเกลียดการฆ่าคน….” ฉินเฉากระโดดลงมาจากตู้โทรศัพท์สูงสองเมตร เท้าทั้งสองข้างเหยียบลงกับพื้น ทำให้หิมะบนพื้นสาดกระจาย ก่อตัวเป็นหมอกสีขาว ลอยอยู่ข้างๆ กายเขาเหล่านักเลง ต่างพากันแย่งพุ่งเข
