ากกว่า คนอย่างพวกเรา ไม่รู้ว่าจะตายวันตายพรุ่ง ใครจะไม่คิดหาสิ่งดีๆ ให้ตัวเองล่ะ?”“นาย…” เมื่อหลงเบลล์ได้ฟังคำพูดของหมาป่าดำ ก็แทบจะอ้วกเอาอาหารที่กินเข้าไปออกมา“ผมพูดถูกมั้ย คุณหนูหลง” หมาป่าดำยิ้ม “ยิ่งกว่านั้น นายท่านสียังออกคำสั่งไล่ล่าลงมาว่า ใครที่จับคุณหนูหลงมาเป็นๆ ได้ จะกลายเป็นหัวหน้าควบคุมเขตตะวันตก ก่อนหน้านี้ ตัวฉัน หมาป่าดำเป็นได้เพียง นกตัวเล็กๆ ที่คอยคุมถนนเป่ยเคอ ถ้าสามารถดูแลเขตพื้นที่ตะวันตกได้ ตัวฉัน หมาป่าดำ ก็จะมีอิทธิพลในเมืองซู่หนานถึงฝั่งหนึ่ง”“นายคิดสวยหรูเกินไปแล้ว” หลงเบลล์ดูถูก “สุนัขที่หักหลังเจ้านาย จะไม่มีวันได้รับความเชื่อใจจากเจ้านายใหม่”“แม่งเอ๊ย บิดาอุตส่าห์ไว้หน้า!” เมื่อหมาป่าดำได้ฟังคำพูดของหลงเบลล์ สีหน้าพลันจมลง“โคตรแม่งเอ๊ย แกคิดว่าแกยังเป็นคุณหนูหลงอยู่อีกเหรอ!” ตัวลูกน้องที่ถือไม้เบสบอลเดินเข้ามา ขณะที่ปากตะโกนด่า “ตอนนี้แกเป็นแค่กะหรี่ ยังกล้ามาสั่งสอนลูกพี่หมาป่าอีก รีบไสหัวออกมาได้แล้ว!”หลังจากพูดจบ เขาก็ยื่นมือออกไป ดึงประตูตู้โทรศัพท์ให้เปิดออกแต่หลงเบลล์ปิดตายตู้โทรศัพท์ไปเรียบร้อยแล้ว นักเลงลูกกระจ๊อกพวกนี้ จะเปิดออกได้ยังไง“ฮึ่ม แกคิดว่าล็อกประตูแล้วบิดาจะทำอะไรไม่ได้หรือไง?” ตัวลูกน้องถ่มน˺าลายออกมา พร้อมกับพูดอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “รอก่อนเถอะ ไว้ฉันลากแกออกมาได้ ฉันจะให้แกได้เล่นสนุกกับลูกพี่หมาป่า!”เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของหล
