กสับสน พลันพูดขึ้นมาเมื่อฉินเฉาเห็นเธอ ร่างก็พลันสั่นในสายตาของหยางฉานฉาน เต็มไปด้วยความร้องขอเธอยังคงเป็นห่วงเจ้าอ้วนน่ารังเกียจนี่…โอ้ ตัวเขายังคิดอะไรอยู่หัวใจเธอ ร่างกายเธอ เป็นของคนอื่นไปแล้วฉินเฉายิ้มเยาะตัวเอง พร้อมกับหัวใจที่ด้านชา ยืนขึ้น พร้อมกับพูดว่า“โรซี่ ไปกันเถอะ”เขาไม่อยากอยู่ที่นี่ เขาอยากจะหนีไปจากมัน“อือ” โรซี่รู้ว่าฉินเฉาคิดอะไรอยู่ เธอจึงพยักหน้าให้เขา พร้อมกับเดินเข้ามากอดแขนฉินเฉาหยางฉานฉาน เมื่อเห็นโรซี่และฉินเฉาอยู่ด้วยกัน ในใจก็เหม่อลอยพวกเขา สมกันจริงๆ ….ไม่นานมานี้ ตัวเธอก็ยืนอยู่ในตำแหน่งนั้น พร้อมกับกอดแขนเขาอย่างสนิทสนมแต่มันคงเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว ฉินเฉา ได้แต่หวังว่านายจะสามารถลืมฉันได้….“ฉิน ฉินเฉา…” หลัวชิงหลินตื่นจากอาการตกใจ เธอสับสนชายคนนี้ ไม่ใช่คนที่ชอบโดดเรียน หัวไม่ดี…ตอนนี้เขากลายเป็นคนแข็งแกร่ง มากความสามารถ แล้วยังก้าวร้าว….“กรรมการนักเรียนมีเรื่องอะไร?” กับหลัวชิงหลินนี้ ฉินเฉาค่อนข้างกลัวเธอ แม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นผู้ฝึกตน แต่ความทรงจำในวันวาน ยังเด่นชัดในใจเขาในตอนนั้น ในห้องมีไม่กี่คนที่เหมือนกันกับเขา พวกที่ไม่มีพื้นหลังจากครอบครัว รูปร่างหน้าตาไม่โดดเด่น มีเพียงแต่กรรมการสาวสวยคนนี้ ที่มักจะสนใจเรื่องเรียนของเขาแม้ว่าจะเพราะว่าเธอกลัวว่าคะแนนของห้องจะไม่ตรงตามเป้าแล้วทำให้ถูกตัดแต้มก็เถอะแต่ตอนนี้ เหมือนว่าเธอจะชอบเขา…ฉินเฉายิ้มเยาะตัว
