ัวชิงหลิน อย่าคิดว่าตัวเองยังเป็นกรรมการนักศึกษาอยู่ พวกเราเรียนจบกันแล้ว ใครจะไปกลัวเธอกันเธอเอาแต่ปกป้องเขา หรือว่าเขาเป็นสามีเธอหรือไง!”“หยางลี่ ปากสุนัขไม่มีงาช้างงอกออกมาจริงๆ!” แม้ว่าหลัวชิงหลิงจะดูเป็นคนคล่องแคล่ว และดุร้าย แต่เรื่องด่าคน เธอด่าไม่ค่อยเป็นจริงๆเมื่อเฉินซินเห็นฉากนี้ ก็ส่ายหัว จากนั้นก็ยืนขึ้น“ดูเหมือนงานเลี้ยงนี้จะไม่มีความหมายแล้ว ฉันไปล่ะ ไว้เจอกัน”“อ๊า!” หลิงเทียนและหวังซือเมื่อเห็นดาราใหญ่ที่เชิญตัวยากเย็นกำลังจะไป ก็กังวลขึ้นมาทันทีโดยเฉพาะหลิงเทียน ดูเหมือนว่าเขาจะหมดโอกาสเข้าบริษัทใหญ่แล้ว จึงทำให้ความโกรธในหัวใจของเขาลุกพรึบขึ้นมาทันทีเขาวางแก้วไว้ข้างหน้า จากนั้นก็จ้องฉินเฉาพร้อมแผดเสียงออกมาว่า“ฉินเฉา ฉันอุตส่าห์ใจดีให้แกมางานเลี้ยงด้วย แต่แกกลับสร้างเรื่องให้ฉัน! แม่งเอ๊ย ทำร้ายการ์ดฉันก็ไม่ว่าอะไร แล้วยังมาทำให้ฉันเป็นบ้าเรื่องเฉินซินอีก แกรีบไสหัวออกไปจากที่นี่ให้ไวเลยนะ!”เมื่อได้ยินหลิงเทียนด่าออกมา เฉินซินก็พลันหยุดเท้าลง หยางลี่และหลัวชิงหลินก็หยุดทะเลาะกัน ทุกคนหันมามองฉินเฉา ที่มีใบหน้าโกรธเกรี้ยว เหมือนอยากจะพูดอะไรกับหลิงเทียนแต่ในตอนนี้เอง หวังซือที่นั่งอยู่ข้างๆ หลิงเทียน พลันตัวสั่น พร้อมกับจับไหล่หลิงเทียนไว้“เดี๋ยว! เมื่อกี้แกบอกว่าเขาชื่ออะไรนะ!” หวังซือแทบจะตะโกนออกมา“อ่า? หัวหน้าหวัง เป็นอะไรครับ?” เมื่อเห็นท่าทางแตกตื่นของหวังซือ
