?“ขอบคุณเพื่อนนักเรียนที่เป็นห่วง” เมื่อฉินเฉาได้ยินคำพูดของหลัวชิงหลิน เขาก็โบกมือ พร้อมกับพูดยิ้มๆ ว่า “ฉันมีเงินอยู่ ทุกคนไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงฉันหรอก”“ใครเป็นห่วงนายกัน เพียงแต่ฉันไม่อยากเห็นนายในสภาพแบบนี้” หลัวชิงหลินพูดโพล่งออกมา หัวใจของชายคนนี้ทำด้วยอะไร“ที่นี่ไม่อนุญาตให้สูบบุหรี่นะ! หยุดซะ!” เมื่อเห็นคนมุงดูฉินเฉาที่เหมือนคนติดบุหรี่ หลัวชิงหลินก็แทบเป็นบ้าฉินเฉาตัวสั่น จากนั้นก็ดับบุหรี่โดยไม่รู้ตัวหลังจากดับบุหรี่ เขาก็ยิ้มออกมาอย่างขมขื่น นี่ก็หลายปีแล้ว ทำไมเขาถึงแอบกลัวกรรมการนักศึกษานี้อยู่อีกในอดีต สภานักศึกษามักจะมาหาเรื่องเขาบ่อยๆ ตัวเขาก็ถูกเธอจัดการจนน่ารำคาญ ไม่คิดเลยว่า ปัจจุบัน เธอจะมีอิทธิพลขนาดนี้“พรุ่งนี้ ไปรายงานตัวที่บริษัทของฉัน จำไว้ด้วยนะ!” หลัวชิงหลินพูดกับฉินเฉา แต่เหมือนจะเป็นคำสั่งมากกว่าผู้คนที่อยู่ใกล้ๆ พากันอิจฉา ฉินเฉา เจ้าเด็กนี่ แม้จะถูกกลั่นแกล้งแต่ก็สามารถไปทำงานที่บริษัทของสาวสวยอย่างหลัวชิงหลินได้ นั่นไม่ใช่บริษัทเล็กๆ เลย“ฉันจะบอกให้นะหลินหลิน เสี่ยวฉินคนนี้ ไม่ใช่คนที่เธอจำเป็นต้องห่วง” หลิงเทียนยิ้ม สายตาเต็มไปด้วยความกระหายในตัวหลัวชิงหลิน จากนั้นก็แสร้งเป็นพูดอย่างจริงจังว่า “บริษัทหนังและละครของเธอเป็นบริษัทใหญ่ จำเป็นต้องใช้พนักงานที่มากความสามารถ กับฉินเฉา ให้เขามาทำงานใช้กำลังกับฉันดีกว่า”หลังชิงหลินมองหลิงเทียน ไม่พูดอะไรหลิง
