เทียนคนนี้พูดมากเกินจำเป็น เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการพูดให้ฉินเฉาอาย แต่ฉินเฉากลับเหมือนไม่ได้ยิน ยังคงก้มหน้าก้มตาไม่สนใจอะไรโอ้ ถ้าไม่ใช่เพราะอยากจะเจอเฉินซิน พวกเรายากจะมีโอกาสรวมตัวกัน แต่ทำไมเมื่อมารวมตัวกัน ถึงต้องทำอย่างนี้กับเพื่อนด้วยหลังจากเห็นการร่วมมืออันไร้เหตุผลของเหล่านักเรียนชายพวกนี้ในใจเธอก็รู้สึกเสียใจ“นี่ นายเอานามบัตรฉันไป” หลัวชิงหลินหยิบนามบัตรออกมาจากกระเป๋าของเธอ ยื่นให้ฉินเฉา “พรุ่งนี้ นายมาที่บริษัทของเรา ฉันจะหาตำแหน่งงานให้นายเอง”เมื่อเป็นอย่างนี้ ตัวเธอก็ไม่อาจทนเห็นเขาตกต˹าอย่างนี้ได้หลัวชิงหลินแอบทอดถอนใจ“ไม่ต้องหรอก ฉันไม่ต้องการ…” ในใจฉินเฉากลับพูดว่า ตัวเขามีงานทำอยู่แล้ว จะไปทำงานให้เธออีกได้ยังไง“บอกให้นายรับก็รับไปสิ ยังจะมาพูดมากอีก!” หลัวชิงหลินถลึงตามองฉินเฉาร่างของฉินเฉารู้สึกเย็นวาบ รีบรับไปทันทีท่าทางโกรธเคืองของหลัวชิงหลินนั้น ตัวเขาเคยเห็นมาหลายครั้งแล้ว แต่ละครั้ง ต่างเป็นความทรงจำที่ดูมีชีวิตชีวาเรื่องที่มีความสุขของฉินเฉาที่สุดนั้น คือหยางฉานฉาน เธอเป็นหญิงสาวที่น่าดึงดูด นิสัยดี แต่ตอนนี้ หึหึ ตอนนี้ หยางฉานฉานเป็นภรรยาของคนอื่นแล้วเป็นสิ่งที่ไม่อาจย้อนคืนได้…ชายคนนี้กำลังฝันกลางวันหรือไง? หลัวชิงหลินเห็นท่าทางของฉินเฉาดูคลุมเครือ ก็อดคาดเดาในใจไม่ได้“หลินหลินใจดีจริงๆ” หลิงเทียนรีบเอาใจสาวงามทันที “ฉินเฉาการมางานเลี้ยงครั้งนี้ของนาย ถ
