์ดคนนั้นหอบหายใจ แล้วพูดว่า“ทำไมเจ้านี่หนักอย่างนี้!”“พอใจพวกแกหรือยัง?” เมื่อฉินเฉาเห็นอาการหน้าแดงก˹าด้วยความโมโหของพวกเขา ความโกรธของเขาก็หายไป กับคนพวกนี้ โกรธไปก็เปล่าประโยชน์“ไสหัวไป แม่งเอ๊ย ไสหัวไปซะ ยังไม่รีบขยับขาไปอีก!”การ์ดอีกคนที่เงยหน้าขึ้นมาด่าคนที่ฉินเฉาเกลียดคือพวกเอะอะอะไรก็ด่า เขาจึงไม่เกรงใจ สะบัดแขน โยนพวกเขาทิ้งทันทีเหมือนกับดั้นเมฆขี่หมอก การ์ดทั้งสองคนไม่ทันรู้ว่าเรื่องอะไร ก็พุ่งทะลุประตู เข้าไปตกในทางเดินแล้ว“โอ๊ย!”“มารดามันเถอะ จะฆ่ากันหรือไงวะ! ทำไมเจ้านี่ถึงแข็งแรงขนาดนี้วะ!”ทั้งสองสบถออกมาเป็นเสียงเดียวกันเสียงที่เกิดขึ้นไม่ใช่เบาๆ ผู้จัดการโรงแรมรีบเข้ามาทันที“เกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมถึงเป็นอย่างนี้?” ผู้จัดการชายวัยกลางคนบนใบหน้าสีหน้าเปลี่ยนไปมา มองเรื่องที่เกิดขึ้น“ผู้จัดการหยาง! คุณต้องจัดการนะ!” การ์ดเมื่อเห็นผู้จัดการของพวกเขาออกมา ก็รีบร้องตะโกนทันที “เจ้าหนูนี่วิ่งมากินฟรีดื่มฟรีไม่พอมันยังทำร้ายพวกเราอีกด้วย!”“โอ้?” เมื่อผู้จัดการหยางได้ฟัง ก็มองมาที่ฉินเฉา ในตอนนี้ ลมหนาวได้พัดมา พัดกลิ่นกระเทียมที่อยู่บนตัวฉินเฉาเข้าไปผู้จัดการหยางรีบเอามือปิดจมูกทันที“คุณครับ ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร แต่ได้โปรดอย่ามาสร้างปัญหาที่โรงแรมของเรา” ผู้จัดการหยางพูดอย่างสุภาพ “ที่นี่เป็นพื้นที่ภายใต้การปกครองของนายท่านสี ผมไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับคุณ ดังนั้น ได้โปรด
