รีบไปเถอะครับ”“เฉินสี?” ฉินเฉาพ่นลมออกจมูก “แล้วยังไง”ผู้จัดการหัวใจเต้นแรง เจ้านี่มันบ้าไปแล้วหรือไง ถึงได้กล้าเรียกชื่อนายท่านสีตรงๆหรือว่า เขาจะเป็นคนที่ไม่สนใจนายท่านสีเลย?กับสถานการณ์อย่างนี้ คนคนนี้ดูแล้วไม่ใช่ธรรมดา นอกจากกลิ่นบนร่างแล้ว เขาไม่น่าใช่คนบ้า!“คุณครับ นี่…” ผู้จัดการรู้สึกอึดอัด ถ้าเขาเป็นคนยิ่งใหญ่ เขาจะทำยังไง?“ฉันบอกว่าฉันเป็นเพื่อนร่วมรุ่นของหลิงเทียน มางานเลี้ยงรุ่น”“เพื่อนร่วมรุ่นผู้จัดการหลิง?” ผู้จัดการหยางมองฉินเฉาด้วยความตกใจอย่างมาก ทำไมผู้จัดการทั่วไปของเขา ถึงมีเพื่อนแบบนี้?“คุณรอสักครู่ครับ ผมจะไปถามผู้จัดการหลิงให้”ในตอนนี้ เขาต้องให้ผู้จัดการหลิงช่วย!ผู้จัดการหยาง ลากคนให้ไปพาหลิงเทียนมา ไม่นาน ร่างอ้วนๆ ก็เดินพุงกระเพื่อมมาเมื่อเขาเห็นฉินเฉา บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มแปลกๆ“ไอ้หยา ฉันก็ว่า ว่าใครมา! เสี่ยวฉินของเรานี่เอง ไม่เจอกันนานเลยนะ ฉันไม่คิดว่านายจะมาคืนนี้!”หลิงเทียนพูดพร้อมกับเดินเข้ามาผู้จัดการหยางและการ์ดทั้งสองคนมองดู ผู้อื่นเป็นเพื่อนผู้จัดการหลิงจริงๆการ์ดทั้งสองไม่พูดอะไร รีบไปซ่อนตัวอย่างรวดเร็ว“ฮ่าๆ ๆ ทำงานยุ่งหรือไง? ถึงได้ไม่มีเวลามาเจอเพื่อนเก่าเลยน่ะหะ!”เมื่อหลิงเทียนเข้ามาใกล้ ทันใดนั้นก็ได้กลิ่นกระเทียม รีบเอามือปิดจมูกทันที “โอ้ นายไม่ได้มาขออาหารจริงๆ เหรอ! ไม่แปลกเลยที่การ์ดของเราจะขวางนาย! นายต้องรู้นะว่าที่นี่เป็นที่มีระดั
