เองแบบนี้ได้ยังไง?สวัสดี นี่แฟนฉันเอง เขามีอาชีพขออาหาร อาชีพของเขากำลังไปได้ดี!บางที คำพูดยังไม่ต้องพูดออกไป ตัวเองก็ต้องตายด้วยความอายไปซะก่อนเมื่อเห็นสายตารอบๆ จับจ้องมา ฉินเฉาก็ไม่สนใจเขากวาดสายตามอง เมื่อสายตาตกลงที่ร่างของหยางฉานฉาน ก็พลันหยุดลงเธอมาจริงๆ …ดูจากท่าทางของเธอ เธอคงคิดถูกจริงๆ เสื้อผ้าที่เธอใส่ ก็เป็นของแบรนด์เนม ราคาสักประมาณ 1,800โอ้ เธอก็จากไปนานแล้ว ตัวเองยังจะพูดอะไรอีกจริงๆ แล้วฉินเฉารู้สึกกังวล เมื่อเห็นหยางฉานฉานเข้าจริงๆ ไม่รู้ทำไม ความรู้สึกนั้นก็ลดลงอย่างช้าๆแม้จะเจอกัน แต่เธอก็ไม่ใช่คนที่ตัวเองคุ้นเคยอีกต่อไปคนอื่นๆ ไม่รู้ไปไหนกันหมด มีแต่สายลมที่อบอุ่นพัดพารอยยิ้มของเขาออกมาฉินเฉายิ้มออกมาบางๆ หยิบบุหรี่ขึ้นมา จุดขึ้นสูบ จากนั้นมองหาที่นั่ง“เสี่ยวฉิน ไม่เป็นไรนะ อย่าเพิ่งโกรธ!”เมื่อหลิงเทียนเห็นท่าทางของฉินเฉา ก็พลันโกรธขึ้นมา เขาโอบไหล่หยางฉานฉาน จากนั้นพูดว่า “จะว่าไป นายและพี่สะใภ้ ล้วนเป็นคนคุ้นเคยกัน เห็นแก่หน้าพี่สะใภ้ ฉันจะดูแลนายเอง! นายมารายงานตัวที่โรงแรมพรุ่งนี้นะ ทำงานเป็นยามเล็กๆ ไปก่อน เงินเดือน 1,500คิดว่าไง!”1,500….ฉินเฉาพลันถอนหายใจ ถ้าเป็นก่อนหน้า เงินเดือนที่เขาได้ฟังนี้จะต้องทำให้เขามีความสุข และพอใจมากแน่นอนแต่ตอนนี้มันต่างออกไป1,500 แกคิดว่าฉันฉินเฉาเป็นขอทานหรือไง?“นี่เสี่ยวฉิน อย่าหยิ่งนักเลย” หวังซือมีประสบการณ์มาเยอะ ตบหน้า
