ได้รับการดูถูกไม่อย่างนั้น มันจะเป็นการยากที่จะแก้ปัญหาที่เขาถูกขโมยหวานใจไปในอดีต!“เสี่ยวหลิง ทำไมไม่ใช่เฉินซิน แล้วนี่ใคร?” หวังซือที่ละสายตาจากหน้าอกของหยางฉานฉาน มองมาที่หลิงเทียน“ผู้จัดการหวัง” หลิงเทียนชี้ไปที่ฉินเฉา แล้วรีบพูดอย่างเอาใจว่า“นี่คือเพื่อนในมหาลัยของผม ตอนนี้กำลังยากจนอย่างหนัก คุณดูสิแม้แต่งานก็ยังไม่มี ต้องอาศัยบนถนน ทำได้เพียงขออาหารเพื่อประทังชีวิต ในฐานะเพื่อน เมื่อผมคิดอย่างรอบคอบแล้ว ผมจึงอยากจะให้เขามาทำงานเป็นยามให้กับโรงแรมของเรา”“เสี่ยวหลิง เธอนี่ใจดีจริงๆ นะ”หวังซือยิ้ม โบกมือให้หลิงเทียนนั่งข้างๆ เขา“เขามาขออาหารเหรอ?”“ช่างน่าสงสารจริงๆ”“โอ้ ฉันก็คิดว่าฉันลำบากแล้ว แต่ไม่คิดว่าเขาจะลำบากมากกว่าฉันอีก!”เพื่อนร่วมรุ่นรอบๆ ต่างพากันแสดงความเห็นอกเห็นใจ ไม่ก็ดูถูกบางคนกระทั่งมีสายตาพอใจกับโชคชะตาของคนอื่นแต่ที่นั่งอยู่ข้างๆ หลิงเทียน หยางฉานฉานไม่พูดอะไรออกมาสักคำร่างบางสั่นเบาๆเธอมองชายตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อเขา เขากล้ามาในสถานการณ์แบบนี้จริงๆ?หยางฉานฉานคิดว่า ตัวเองได้ลืมชายคนนี้ไปแล้ว แต่เมื่อเธอเจอเขา ก็อดที่จะใจสั่นไม่ไหวเขาดูผอม…ไม่รู้ทำไม หยางฉานฉานพลันอยากจะร้องไห้แต่ความคิดนี้เกิดขึ้นเพียงแวบเดียว จากนั้นเธอก็เริ่มดีใจโชคดีที่ทิ้งเขามาแต่เนิ่นๆ แล้วติดตามหลิงเทียน ไม่อย่างนั้น ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองจะต้องลำบากขนาดไหน? ขออาหาร…เธอจะแนะนำแฟนตัว
