ไม่ไหว ต้องดึงตัวฉินเฉามาคุยอีกความรู้สึกชอบที่มีต่อฉินเฉา ยิ่งนานยิ่งเพิ่มมากขึ้นทุกที….ความทรงจำครั้งก่อนผุดขึ้นมา ด้วยกันกับฉินเฉา ในห้องเล็กๆ ของเขา ในวันนั้น วันที่เขาจัดการนักฆ่าสองคน ช่วยชีวิตเธอไว้ความรู้สึกปลอดภัยนั้น เป็นอะไรที่เธอรู้สึกอยากจะพึ่งพา…..ซูเฟยเก็บความรู้สึกของตัวเองไว้ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชา เชิดหน้า แอ่นอก เดินตรงเข้าไปในตึกเรียนฉินหลิงที่ตามมาข้างๆ เห็นความเปลี่ยนแปลงนี้กับตามีแค่ตอนอยู่กับฉินเฉาเท่านั้น ที่ผู้อำนวยการซูจะเป็นตัวของตัวเอง….“ทุกคนแยกย้าย แยกย้าย!” ฉินเฉาที่ถูกเหล่ายามล้อมไว้ พูดออกมา “ไว้วันอื่น ฉันจะขอเชิญพี่น้องทุกคนไปเลี้ยงข้าวสักมื้อ แต่วันนี้ฉันยังมีเรื่องต้องทำนิดหน่อย ขอติดทุกคนไว้ก่อน!”“พี่ฉิน พี่ต้องกลับมาหาพวกเราบ้างนะ!” จางหลี่พูดออกมา“เจ้าคนไม่มีความรับผิดชอบ ถ้าไม่กลับมานะ ผู้อื่นจะแขวนคอตายแล้วไปหานายเลย!” เฉินหยิงหยางพูดสอดเข้ามาฉินเฉากับอีก 11 คนพูดลากัน จนกระทั่งทุกคนแยกออกไป เขาจึงหันหัวเตรียมจากไปเหมือนกันชีที่อยู่ข้างบน งอตัวกระโดดลงมาข้างเขา“เจอมั้ย?” ฉินเฉาถาม“เจอ สัญญาณแรงมากเลย” ชีพยักหน้า พร้อมกับแบมือออกมาในมือของเธอ มีเข็มทิศสีทองเล็กๆ อันหนึ่งวางอยู่ ข้างในมีปลาหยินหยาง หัวปลาส่ายไปมา แต่ยังคงชี้ไปในทิศทางเดียว“อืม อุปกรณ์ของหูเกอนี่มีประโยชน์จริงๆ” ฉินเฉาถอนหายใจออกมาผีดิบสาว มีอุปกรณ์ในมือเป็นจำนวนมากเข็มทิศนี
