้ก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ใช้ตามหาผีดิบ ฉินเฉาคิดถึงตอนที่หูเกอให้เจ้านี่มา มันเป็นประโยชน์มาก เข็มทิศนี้ มันจะไม่ชี้ไปที่เธอ ไม่ว่ายังไงก็ตามแต่ไม่ว่ายังไง หูเกอก็ช่วยเขาได้มาก“เอาไง เข้าไปตอนนี้เลยมั้ย?” ชีเก็บเข็มทิศแล้วถามขึ้นมา“ตอนนี้มันยังซ่อนตัว แล้วยังกลางวันอยู่ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา” ฉินเฉายิ้มออกมา “เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน เมื่อนั้นจะเป็นเวลาตายของราชาผีดิบ”ซูเฟยที่ปราชุมจนพระอาทิตย์ตกลงมาเหนือภูเขาปัจจุบัน โรงเรียนมีเรื่องมากมายให้จัดการ โดยเฉพาะตอนนี้นักเรียนต่างชาติ ฮานเอินสีจากเกาหลีใต้ มักจะมาพัวพันเธอ แล้วถามหาฉินเฉาเจ้าฉินเฉาน่าชังนั้น เขาไปยุ่งกับหญิงสาวตั้งมากมาย!ฮานเอินซีนั่นก็ไม่รู้ว่าแต่งตัวยังไง ทำไมถึงได้น่ามองนักแต่ก็ช่างน่าสงสาร เวลาเธอพูดอะไร ลิ้นก็จะแข็งๆเวลาเจอเธอ ก็เอาแต่ตะโกนว่า ฉิงเกา ฉิงเกาที่ฉินเฉามาโรงเรียนวันนี้ โชคดีที่ฮานเอินสีไม่รู้“ผู้อำนวยการซู กลับบ้านได้แล้วค่ะ” ฉินหลิงที่มีหน้าที่ดูแล เคาะประตู แล้วพูดกับซูเฟยที่นั่งอึนอยู่ในออฟฟิศ“อืม รู้แล้ว” ซูเฟยพยักหน้า หยิบเสื้อกันหนาวจากกำแพง “แล้วก็เรื่องที่ฉินเฉามาโรงเรียนวันนี้ ก็ไม่ต้องบอกออกไปนะ”“ผู้อำนวยการซูเป็นห่วงเรื่องหญิงสาวจากเกาหลีใต้คนนั้น ใช่มั้ยคะ?”“อย่าพูดเหลวไหลน่า ฉันก็แค่ไม่อยากได้ยินชื่อเจ้าปีศาจน่ารังเกียจนั่น”“ใช่แล้ว เขาก็เหลาะแหละเกินไป ดังนั้น ผู้อำนวยการซูจึงรำคาญเขา ใช่มั้ยคะ?” ฉิน
